Jenny Scheinman, The Littlest Prisoner

Jenny Scheinman is door de jaren heen vooral bekend geworden als jazz-violiste. In die hoedanigheid werkte ze samen met artiesten als Aretha Franklin, Norah Jones, Lou Reed, Lucinda Williams, Bruce Cockburn en Bill Frisell. Met laatstgenoemde is ze ook nu nog actief binnen zijn 858 Quartet. Jenny groeide op in Californië. Van jongs af aan speelde zij piano en viool. Met familie reisde zij naar o.a. New York en Europa om samen met haar ouders op folk festivals te spelen. Scheinman studeerde Engelse literatuur aan de universiteit van Berkeley waarna ze de jazz-scene indook om daar haar geluk te beproeven. Momenteel woont zij in Brooklyn New York alwaar ze Bill Frisell ontmoette. Hij nodigde haar direct uit om aan zijn projecten deel te nemen. De afgelopen jaren vervaardigde Jenny zeven veelal instrumentale albums. In deze periode werkte zij samen met o.a. Hal Willner en Marc Ribot. Het was Norah Jones die haar tijdens een optreden in The Living Room hoorde zingen en aanmoedigde om hiermee door te gaan.

Voor haar achtste album The Littlest Prisoner deed Scheinman een beroep op de kwaliteiten van producer Tucker Martine. De ruggengraat van het album wordt gevormd door het kenmerkende gitaargeluid van Frisell vergezeld van de door Brian Blade bespeelde drums. Naast de onlangs ontdekte vocalen neemt Jenny viool en mandoline voor haar rekening. Het album bestaat uit geheel zelfgeschreven werk, zeven vocale stukken aangevuld met drie instrumentals. Ze wekt hiermee een boeiende mengeling van jazz, country en folk tot leven. Het even eenvoudig als doeltreffend geïnstrumenteerde geheel is binnen drie dagen opgenomen.

Scheinman opent haar nieuwe album met het loom wiegende Brother waarbij haar fraaie stem zich meteen in je oor nestelt. Ze weet hiermee accuraat te doseren, evenals de instrumentatie klinkt nergens ook maar iets teveel. Binnen het uptempo gebrachte Run, Run, Run laat ze voor het eerst haar viool spreken waarmee ze een vleugje bluegrass suggereert. De drie instrumentals zijn fraaie rustpunten en goed over het album verdeeld. Ze roept hiermee beurtelings zowel verstilling, elegantie als prikkelende energie op. Binnen het even aanstekelijke als intieme The Littlest Prisoner richt zij zich rechtstreeks tot haar ongeboren kind. Scheinman schreef het lied tijdens haar zwangerschap. Bruce Cockburn, met wie zij regelmatig toert, leent naast Frisell zijn gitaar aan dit titelnummer.

Eén van mijn favoriete songs is het eveneens loom klinkende Houston waarop Brian Blade wederom de achtergrondvocalen verzorgt. Scheinman schetst hier zowel gevoelens van kwetsbaarheid als van onbeschaamd verlangen. Ze doet dit bijzonder fraai door de bezongen gevoelens aan beelden uit de acupunctuur te verbinden. Met het dromerige Just a Child weet Jenny moeiteloos de aandacht van de luisteraar vast te houden.  Het eveneens ruim bemeten Sacrifice besluit dit album. Hier heerst stil verdriet om een verloren geliefde aan wie ze het liefst een kwart van haar leven vergeefs spendeerde. Wat rest is hun gezamenlijke kind. Mannen zijn nu eenmaal niet in staat om offers te brengen verzucht ze vergezeld van haar vastberadenheid om de pijn en het verlies manmoedig te dragen.

Met The Littlest Prisoner lijkt Jenny Scheinman definitief haar stem gevonden te hebben.  Diep geworteld in de jazz, country en folk brengt zij haar navrante teksten betoverend waarbij zelfs de kleinste stembuiging de grootste betekenis kan hebben.

Hans Jansen.

Webpage http://jennyscheinman.com/bio/
Releasedatum 6 mei 2014 Sony Masterworks

 

Clip van de week

Vorig jaar werd ik verrast door de Engelse formatie Arlet die met hun debuutalbum Clearing meteen mijn aandacht vroeg. Met een mengeling van strijkers, hout en koper wist men zich een weg naar mijn gehoor te banen. De muziek kent elementen uit de jazz en de klassieke kamermuziek waarbij de folk telkens leidend is. Op subtiele wijze verkent men hier fraai gestructureerd diverse stijlen.

De kern van Arlet bestaat uit Aidan Shepherd  (accordeon), Owen Hewson (clarinet), Thom Harmsworth (euphonium), Rosie Holden (viool), Ben Insall (gitaar), James Gow (contrabas) en Andy Renshaw (percussie). Ondanks alle muzikale invalshoeken klinkt de band als een organisch en hecht samenspelend geheel. Binnen de muziek zijn tevens invloeden uit de zogenaamde minimalistische muziek te bespeuren zodat een vergelijking met het Penguin Cafe Orchestra snel gemaakt is.

Maz O'Connor, This Willowed Light

Precies twee jaar geleden debuteerde Maz O’Connor met het album Upon A Strangers Shore. Ze presenteerde toen een mooie mix van traditionals en zelfgeschreven songs. O’Connor stamt uit een muzikale familie, haar voorkeur gaat uit naar liedjesschrijvers als Nick Drake, Joni Mitchell en Bob Dylan.

Het eerste album werd vooral bepaald door traditionals. Op het onlangs verschenen tweede album This Willowed Light brengt ze grotendeels eigen werk. De personele bezetting is hierbij vrijwel geheel vernieuwd. Naast oude getrouwe Matt Jones (gitaar en mandoline) verzekerde O’Connor zich van de medewerking van Bethany Porter (cello), Rowan Rheingans (viool, banjo en zang), Matt Downer (bas) en Jim Moray (drums, Rhodes piano, Hammond orgel, gitaar en mandoline). Nieuw is tevens de inzet van Nick Malcolm op trompet. Moray is verantwoordelijk voor de productie. Hij laat deze fraaie verzameling songs in al zijn verscheidenheid stralen en sprankelen. O’Connor neemt als vanouds de vocalen voor haar rekening. Zij bespeelt verder gitaar, harmonium en banjo.

 

Het album opent met een uitvoering van traditional Awake Awake. Martin & Eliza Carthy maken op het zojuist uitgebrachte The Moral of the Elephant album hier ook al de nodige indruk mee. Maz brengt hetzelfde stuk in een serene uitvoering mede bepaald door warme toetsen en een fluwelen trompet. De dramatische lotgevallen van Emily Wilding Davison worden treffend verwoord in het zelfgeschreven Derby Day. Davison was begin vorige eeuw een militant voorvechtster van het vrouwenkiesrecht. Tijdens de paardenrace van 1913 gooide zij zich plots voor het aanstormende paard van koning George V en stierf vier dagen later een smartelijke dood. Deze tragedie wordt kalm opgevoerd waarbij akoestische gitaar en cello een rol van betekenis spelen. Met traditional London Lights zet O’Connor de bezonken toon voort. Haar heldere en pure stem roept met deze pianoballade associaties op met het ingetogen werk van Bella Hardy.

Met Bold Undaunted Youth wenst Maz tempo te maken. Wanneer haar stem de hoogte inschiet dan gaan de gedachten onwillekeurig uit naar Kate Bush . Liedjesverzamelaar Cecil Sharp duikelde in het Appalachen gebergte Bird Song op. O’Connor vertolkt deze traditional ingetogen met behulp van gitaar en banjo waarbij haar vocalen in fraaie laagjes zijn opgebouwd.  Het ruimschoots bemeten The Grey Selkie vertelt het verhaal van het bezongen fabeldier (half mens/half zeehond). Dit door gitaar, trompet en zachtjes zoemende bas gedomineerde stuk is bijzonder fraai geïnstrumenteerd. Met het kwieke Nightcap besluit Maz het album. O’Connor neemt zelf de banjo ter hand hierbij ondersteund door mandoline en het geanimeerd klinkende koortje.

Met This Willowed Light toont Maz O’Connor zich opnieuw als een uitstekend vertolker van traditionele stukken en zelfgeschreven werk. Ze vertrouwt hierbij in toenemende mate op haar kunnen als liedjesschrijver. Het resultaat is een stijlvolle verzameling songs, oorspronkelijke muziek vergezelt van fraaie arrangementen.

Hans Jansen

Webpage http://www.mazoconnor.com/
Releasedatum 7 Juli 2014 Wild Sound

 

McNeill & Heys, Any Other Morning

De klassiek geschoolde multi-instrumentalisten Jack McNeill en Charlie Heys brachten op hun vorige albums Light Up All Beacons, The Northern Road en Two Fine Days al op eigenzinnige wijze hun versie van de hedendaagse Britse folkmuziek. Met Any Other Morning presenteert dit hoogst originele duo het vierde album. Zowel de teksten als de muziek zijn volop door de natuur geïnspireerd en laten bijkans aangenaam verdwalen in het Lake District. Het album wordt grotendeels bepaald door de akoestische gitaar van McNeill en de viool van Heys. Daarnaast brengen beiden accenten aan met (bas)klarinet, harmonium, banjo en Glockenspiel. Het album is voorbeeldig geproduceerd door Calum Malcolm o.a. bekend van zijn werk met The Blue Nile, Capercaille en Orange Juice.

Het hart van het album wordt gevormd door drie lange bedachtzaam klinkende stukken. Met What We Remember, A Hymn To The Wolves en het titelstuk Any Other Morning verleidt men de luisteraar om te reflecteren op het belang van het ons omringende natuurschoon zonder hierbij het vingertje te heffen of te preken. McNeill & Heys nodigen eerder uit tot het net iets verder kijken dan de eigen neus lang is. Ook wat dit betreft is de hoesfoto bijzonder goed gekozen. De kwetsbaarheid van het individu en het overgeleverd zijn aan de elementen komen hierin goed tot uitdrukking. De mens acht zichzelf zo vaak van belang maar vergeet dikwijls dat slechts een dak of een jas hem van de elementen scheidt. McNeill draagt zijn teksten voor met aangenaam hese stem op de achtergrond geholpen door Heys. Hij zingt hierbij nagenoeg net iets achter de adem alsof hij in alle kalmte maar toch ook met de nodige gretigheid de teksten voor het voetlicht wil brengen.

Het album kent verder een aantal instrumentale stukken. Zo is er het kalme en bezonken Swift dat vooraf gaat aan het blijmoedig klinkende Jig For Joyce. Het is niet slechts natuurschoon wat de klok slaat. Met het bijzonder aansprekende Navigator brengen beiden een ode aan hen die met de infrastructuur, waaronder de mijnen en de spoorwegen, het landschap juist naar eigen hand wisten te zetten. Het album sluit af met het korte instrumentale Cloud Inversion waarbinnen gitaar, viool en (bas)klarinet in alle harmonie met elkaar wedijveren.

Indachtig de klassieke achtergrond van Jack McNeil en Charlie Heys laat Any Other Morning zich welhaast als één samenhangende compositie beluisteren en nodigt met gemak uit tot vaker luisteren. Het geheel is bijzonder fraai geïnstrumenteerd en klinkt daarmee even harmonieus als de bezongen thematiek. Any Other Morning is van een zeldzaam gehoorde schoonheid.


Hans Jansen

Webpage http://jackandcharliemusic.co.uk/
Release datum 16 juni 2014 Transition

Clip van de week

Het duurt nog even voordat het nieuwe album van Josienne Clarke en Ben Harper beschikbaar komt. De release van Nothing Can Bring Back The Hour is op 1 oktober a.s. gepland.

 
 

Martin & Eliza Carthy, The Moral of the Elephant

Het belang van sommige artiesten is amper te overschatten. Martin Carthy behoort tot deze categorie.Dit jaar ontving hij de BBC Folk Lifetime Achievement Award. Hij inspireerde de jonge Bob Dylan en had bemoeienis met (het ontstaan van) illustere bands als Fairport Convention, Steeleye Span, The Albion Band en Imagined Village. Binnen laatstgenoemde band is ook zijn dochter Eliza Carty actief. Hij is getrouwd met folk zangeres Norma Waterson waarmee meteen een link naar deze muzikale familie is gelegd.

Voor Martin en Eliza is het alweer twintig jaar geleden dat beiden samen muziek opnamen voor het Waterson/Carthy album uit 1994. Eliza vervaardigde in 2010 met haar moeder Norma Waterson het vijf sterren album The Gift. Voor het zojuist gepresenteerde album The Moral of the Elephant besloten vader en dochter het met zijn tweeën te proberen. In tegenstelling tot The Gift is dit mede door Oliver Knight geproduceerde album vrijwel live opgenomen en geheel opgetrokken uit slechts stem, gitaar en viool.

Vader en dochter selecteerden voor het album acht traditionals. Verder bewerkte men drie door derden geschreven stukken. Door de subtiele instrumentatie ligt de nadruk op beider doorleefde stemmen. Tot de meest opvallende stukken behoort zondermeer Eliza’s versie van het door de moeder van Nick Drake (Molly) geschreven Happiness. Dit elegante en van weemoed doortrokken lied ontroert in al zijn eenvoud. Het biedt de gelegenheid om de nog steeds toenemende vocale vermogens van Eliza Carthy te laten schitteren.

Met Monkey Hair wordt de Schotse singer-songwriter Michael Marra geëerd. Hij verwekt almaar kinderen die hij vervolgens naar het front stuurt is het verhaal. Titelsong The Elephant is gebaseerd op een gedicht van John Godfrey Saxe. Dit fraaie geheel wordt onnavolgbaar gezongen door Martin en Eliza. De moraal: Mensen zijn geneigd alleen hun eigen gedachten voor waarheid aan te nemen. Zelden kunnen zij het grotere geheel zien, dat vaak meer is dan de som der delen.

Tot de meest opvallende traditionals behoort o.a. Grand Conversation On Napoleon.  Hier wordt zijn smartelijke ondergang voor de poorten van Moskou bezongen. Dit terwijl de arme Britten nog zo op een einde aan hun armoede hoopten, eigenhandig door Boni tot stand gebracht. Ook het bekende Waking Dreams (Awake, Awake) is het vermelden waard. Waar Fay Hield met The Full English dit vorig jaar tot een vocaal kunststukje vormde, maken stem en viool van Eliza Carthy samen met de akoestische gitaar van Martin Carthy minstens evenveel indruk. Hij brengt elders op geheel eigen wijze o.a. de opener Her Servant Man en het prachtige Queen Caraboo. Het album sluit af met een gezamenlijk gebrachte versie van Died For Love. Met dit stuk brengen vader en dochter nadrukkelijk een eerbetoon aan het veel te jong overleden familielid Mike Waterson.

Met The Moral of the Elephant presenteren Martin & Eliza Carty een even fris als ongecompliceerd klinkend album. “Eenvoud is niet het kenmerk van de beginner. Het is de duur bevochten stempel van de meester”. (Godfried Bomans).


Hans Jansen

Webpage http://www.watersoncarthy.com/
Releasedatum 2 juni 2014 Topic

Clip van de week

Afgelopen week op vakantie geweest. Geen tijd genomen om een review te schrijven. Vandaag thuis gekomen lag het album The Moral Of The Elephant van Martin Carthy en dochter Eliza Carthy op de mat.

Volgende week een review van dat album. Nu alvast een voorproefje.