Clip van de week

Niet alleen een buitengewoon gitarist maar bovendien gezegend met een fraai fluwelen stem. Deze week aandacht voor Kelly Joe Phelps met een bijzondere vertolking van Old Man (Neil Young).

Si Barron, Sweet Billy Caution

Niet zelden schuilt de kracht van muziek in eenvoud. De in Somerset gevestigde zanger en multi-instrumentalist Si Barron getuigt van deze kracht op zijn soloalbum Sweet Billy Caution. Si maakt samen met Rosalind Brady deel uit van het duo Barron Brady waarmee hij door het Verenigd Koninkrijk reist. Barron nam zijn laatste album binnen twee dagen op in een Spartaans ingerichte ruimte. Si streefde met deze werkwijze het directe, dynamische geluid na van een live optreden. Hij is hierin zondermeer geslaagd.

Voor Sweet Billy Caution selecteerde Barron negen traditionals en twee covers. Het album is een echte solo-onderneming geworden. Zo neemt Si naast zang ook alle instrumenten voor zijn rekening. Hij maakt hierbij gebruik van o.a. gitaar, dulcimer, harmonium, fluit en spaarzame drums. Daarnaast nam hij tevens het ontwerp van de verpakking voor zijn rekening.

Met de amoureuze avonturen van een bijna zeventienjarige jonge bloem, bezongen in Seventeen Come Sunday, gaat het album van start. Het inventieve gitaarspel van Barron valt meteen in goede aarde. Traditionals zijn niet zelden een verhaal met een moraal. Zo waarschuwt The Sailor Cut Down om het niet met stadse lichtekooien aan te leggen. Het kan dramatische gevolgen hebben. Het verstilde Our Captain Calls vormt de opmaat voor een opmerkelijke versie van Richard Thompson’s Down Where The Drunkards Roll. Barron maakt er een fraai vertraagd geheel van gedomineerd door een pomporgel waarbij hij ook de achtergrondvocalen voor zijn rekening neemt. Het gewas gerst, grondstof voor o.a. bier en whisky, is in alle toonaarden bezongen. Si Barron voegt er met Little John Barleycorn een volgend hoofdstuk aan toe waarbij de gehanteerde fluit de alomtegenwoordige landelijke sfeer benadrukt.

De donkere gitaarballade The Pressgang verhaalt over een zojuist op een oorlogsschip aangemonsterd bemanningslid. De nietsvermoedende jongeman heeft binnen de kortste keren met het fenomeen lijfstraffen te maken. Nooit zet hij meer een voet aan boord! Aangevoerd door een jolig klinkend harmonium klaart het dwaze Spotty Dick de lucht. Naast werk van Richard Thompson kiest Brannon voor een vertolking van de fraaie gitaarballade Prison Song (Ewan Maccoll). Meteen daarop klinkt als tegenwicht het feestgedruis van Come My Lads. Net als het over de mislukte expeditie naar de Noordpool verhalende Franklin en shanty song Leave Her Johnny worden deze stukken door het geraffineerde gitaarspel van Barron bepaald.

Met de verzameling traditionele en eigentijdse folk songs Sweet Billy Caution eist Si Barron met zijn plezierige en kalme stem de volledige aandacht op van de luisteraar. Daarnaast betoont hij zich een uitstekend gitarist. Verder onderstrepen de inzet van de overige instrumenten het bescheiden maar tevens virtuoze karakter van dit album.


Hans Jansen

Webpage http://www.sibarron.eu/index.html
Releasedatum Augustus 20104, Eigen Beheer

Carrie Elkin in de Amer

Carrie Elkin, roots-folk uit Austin

Carrie Elkin uit Austin speelt zondag14 september 2014  Aanvang: 14.00 uur; Voorprogramma 13.15 uur met haar eigen band in de Amer. Carrie haar enthousiasme, stem en verhalen werken vooral live aanstekelijk. Gegarandeerd bezorgt ze vlinders in de buik met  haar liedjes. Carrie wordt muzikaal en vocaal bijgestaan door Anthony da Costa op gitaar en door Lindsay Verrill op cello en bas. Als kind zingt Carrie in de kerk. Ze wordt nationaal acrogym kampioene en ze kan naar het circus. Ze kiest voor de studie psychologie. Met de verhuizing naar Austin in 2007 komt de muziek terug in haar leven. Na twee, in eigen beheer uitgegeven Cd’s, wordt haar debuut op het Red House label; ‘Call it my garden’ (2011) enthousiast ontvangen. Er is een nieuwe solo Cd op komst en een duo Cd met haar echtgenoot Danny Schmidt. Carrie zingt met een emotievol timbre. Haar stem heeft een frisse zwoelheid met daarin alle klankkleur van een beloftevolle avond. Haar composities baseert Carrie op rootsmuziek met invloeden uit de folk, country en blue grass. Het is knap hoe Carrie deze verschillende genres combineert. In haar teksten zingt ze met empathie over de dagelijkse dingen van alledag. Referenties; Gillian Welch, Patty Griffin, Nanci Griffith. Maar Carrie is een klasbak in het genre en uniek zichzelf.

Reserveren via: 06 83 22 56 80

 

Clip van de week

Van het op 31 oktober te verschijnen album Nothing Can Bring Back The Hour de video Silverline.
Josienne Clarke & Ben Walker

Rachel Newton, The Changeling

De Schotse zangeres en harpiste Rachel Newton was in het recente verleden zowel binnen de folk formatie The Shee als het Emily Portman Trio actief. Dit trio, aangevuld met Alasdair Roberts, presenteerde zichzelf dit jaar onder de naam The Furrow Collective. Met het album At Our Next Meeting bracht men een fraaie verzameling ballades stammend uit zowel de Schotse als Engelse folk traditie. Twee jaar geleden debuteerde Newton met haar soloalbum The Shadowside. Het geheel bestond voornamelijk uit traditionele liederen in het Engels en Gaelic gezongen. Daarnaast waren er een aantal zelfgeschreven instrumentale composities te horen. Datzelfde procedé past Newton toe op haar nieuwste album Changeling.

Ondanks dat Newton op haar nieuwe album voor net iets meer instrumentale diversiteit kiest klinkt ook Changeling even ongekunsteld als voorganger The Shadowside. Ditmaal zet zij collega harpiste Corrina Hewat op achtergrondvocalen in. Daarnaast geeft Lauren MacColl (viool en vooral bekend van de Schotse formatie Salt House) acte de présence. Verder klinken de cello en zingende zaag van Su-a-Lee (bekend van haar werk met o.a. Eliza Carthy en Bella Hardy), de percussie van Mattie Foulds evenals de hoorn van Alec Frank-Gemmill.

Newton liet zich inspireren door verhalen waarin feeën, trollen en elfen een hoofdrol spelen. Zij stalen baby’s van nietsvermoedende mensen en legden daarvoor in de plaats één van hun eigen nakomelingen. Rachels verklaring van deze sagen is dat het mogelijk ging om kinderen met een lichamelijke en of verstandelijke beperking. Mogelijk dienden deze verhalen tevens om uitdrukkingte geven aan het ondenkbare en onverklaarbare. Sommige traditionele stukken heeft Newton bewust van een iets lichtere toon voorzien. Zo zijn sommigen de snode ontvoerders net iets te slim af en weten daarmee hun kroost voor zich te behouden.

Met het bekende Gaelic slaapliedje Mo Chubhrachan opent het album. Zij ging bessen plukken, legde de baby even terzijde maar vond het nooit meer terug luidt het verhaal. Harp, viool en een zachte hoorn verlenen het drama de nodige diepte. Op de sprankelende instrumental The Changeling Reel spelen de viool van MacColl en cello van Su—a Lee zich vervolgens in de kijker. Dat niet alleen baby’s voor hun lot hoefden te vrezen laat Queen of Elfan’s Nourice horen. Hier wordt een kersverse moeder ontvoerd zodat zij de spruit van de elfenkoningin kan zogen. Menselijke moedermelk zou superieur zijn. Mogelijk dat een dergelijk verhaal uitdrukking geeft aan het fenomeen dat wij nu als postpartum depressie kennen. Het ingetogen When I’m Gone wordt gedragen door het ritmisch plukkende geluid van vioolsnaren en gaat naadloos over in de feeëriek klinkende instrumental Three Days. Viool en cello bewerkstelligen hier een ijl droombeeld.
 

Opvallend is dat Newton het door Sidney Goodsir Smith gedichte The Fairy Man vrijwel geheel aan de uit Edinburgh afkomstige singer-songwriter Adam Holmes laat waarin verder de zingende zaag een hoofdrol opeist. Stem, harp, viool en hoorn domineren vervolgens de verstild gebrachte traditional A Phiùthrag’s A Phiuthar. Newton markeert het einde van het album met de instrumental The Changeling Reel. Het stuk is al improviserend tot stand gekomen en sluit net als de gehele instrumentatie van Changeling naadloos aan bij de bezongen thematiek van dit gevoelige album.


Hans Jansen

Webpage http://www.rachelnewtonmusic.com/
Releasedatum 1 September 2014 Cadiz Music Ltd
 

Nancy Kerr, Sweet Visitor

Violiste en zangeres Nancy Kerr verkreeg vanaf begin jaren negentig enige bekendheid door haar samenwerking met collega Eliza Carthy waarmee zij twee albums maakte. Midden jaren negentig vervaardigde zij met haar moeder Sandra Kerr het album Neat & Complete. Met bouzoukispeler en echtgenoot James Fagan vormde zij vervolgens een muzikaal duo. Beiden brachten zes albums uit op het Fellside label. Vorig jaar leverde ze een bijdrage aan het Melrose Quartet waarmee zij de verzameling Fifty Verses bracht. Ook dook zij samen met o.a. Fay Hield en Martin Simpson onder de naam The Full English op. Met het titelloze album ontsloot men een selectie uit de grote hoeveelheid traditionele muziek welke de English Folk Dance and Song Society (EFDSS) als digitaal archief gratis beschikbaar stelt.

Na jaren van verschillende samenwerkingsprojecten is het nu tijd voor een eerste soloalbum Sweet Visitor getiteld. Haar echtgenoot (bouzouki, elektrische gitaar en vocalen) speelt hierop een rol van betekenis. De productie heeft Kerr aan Andy Bell gegund. Hij begeleidde ook het Full English project. Nancy weet zich verder gesteund door de bijdragen van o.a. Tom Wright (drums), Tim Yates (staande bas) en Robert Harbron (concertina, banjo en vocalen). Het album is opgetrokken uit elf stijlvolle zelfgeschreven stukken gedomineerd door Fay’s viool en zang. Haar enigszins hoge stem en intonatie doen wel wat aan Fay Hield denken.

Met opener Never Ever Lay Them Down brengt Kerr gedreven folkrock. Aan dit over het hedendaagse stadsleven handelende stuk leent o.a. Tim van Eyken zijn stem en melodeon. Meer folkrock is te horen binnen het losjes op het werk van William Blake geïnspireerde The Priest Garden. Hier domineert haar jachtige en alomtegenwoordige viool. Ook het voor de Olympische Spelen van 2012 geschreven The Bunting And The Crown haakt met graagte aan bij deze muziekstijl en doet met zijn dwingende cadans regelrecht naar de hoogtijdagen van o.a. Fairport Convention verlangen.

Het meteen herkenbare gitaarspel van Martin Simpson brengt rust en siert twee stukken. Het in Bangla Desh gesitueerde Hard Songs verhaalt ingetogen over het vorig jaar aldaar ingestorte naaiatelier waarbij 1129 volwassenen en kinderen de dood vonden. Naast gitaar verzorgt Simpson op het door Kerr bijzonder fraai gezongen Lie Low de achtergrondvocalen. Het rustieke Sickle and Harvest is geïnspireerd op de samenwerking met een aantal Full English leden met achtergrondvocalen van Emily Smith. Ook Where Jaracandas Grow mag zich tot de memorabele stukken rekenen en verhaalt in al zijn eenvoud over diegenen die op weg naar een beter leven oorlog en verderf in eigen land ontvluchten. Met Apollo On The Rocks brengt Kerr nogmaals een op de Olympische Spelen geïnspireerd stuk alvorens zich in het vocaal sterke Now Is The Time uit te leven. Met het even bescheiden als eenvoudige Days A Little Darker sluit Nancy het album treffend af.

 
Met Sweet Visitor debuteert Nancy Kerr als soloartiest meer dan overtuigend. Haar werk is doordrenkt van charmes uit de traditionele muziek maar kent ook hedendaagse thema’s. Dit jaar mocht ik een handvol bijzonder goed geslaagde Britfolk albums beschrijven. Sweet Visitor behoort zondermeer tot deze categorie. Haar door de jaren heen opgebouwde ervaring betaalt zich hier uit. Rest mij nog te zeggen dat het album in stemmige nachtblauwe kleuren buitengewoon mooi is verpakt.

Hans Jansen.

Webpage http://www.kerrfagan.com/

Releasedatum 21 Juli 2014 Little Dish Records

Clip van de week

Met Any Other Morning presenteerden onlangs McNeill &  Heys het vierde album. Zowel de teksten als de muziek zijn volop door de natuur geïnspireerd en laten bijkans aangenaam verdwalen in het Lake District. Het album van dit hoogst originele duo wordt grotendeels bepaald door de akoestische gitaar van McNeill en de viool van Heys. Daarnaast brengen beiden accenten aan met (bas)klarinet, harmonium, banjo en Glockenspiel.

Het geheel is bijzonder fraai geïnstrumenteerd en klinkt daarmee even harmonieus als de bezongen thematiek. Any Other Morning is van een zeldzaam gehoorde schoonheid.

 

A Hymn to the Wolves from Oliver Clark on Vimeo.