June Tabor, Iain Ballamy & Huw Warren, Quercus

Het is alweer ruim 7 jaar geleden dat June Tabor, grand dame van de Engelse folk, de samenwerking zocht met jazz saxofonist Iain Ballamy en haar vaste pianist Huw Warren voor een project dat onlangs gepresenteerd werd onder de titel Quercus. De drie werkten al eerder samen op het in 2005 verschenen Tabor album At The Woods Heart. Tijdens de daarop volgende tour nam men Quercus op. Het betreft een verzameling welhaast klassiek te noemen kamer jazz-folk samengesteld uit één live concert in Basingstoke. Van een eventueel aanwezig publiek is hoest nog proest te horen. Het album verschijnt op het prestigieuze ECM label, zoals altijd staat men garant voor een vlekkeloze registratie en ruimtelijke productie.

 
Gedrieën maakte men een selectie van traditionals waarin men teksten van o.a. Robert Burns, Shakespeare en Housman verwerkt waarbij men het materiaal overtuigend naar het heden weet te transformeren. Stem, saxofoon en piano vloeien hierbij vanzelfsprekend in elkaar over en contrasteren fraai met de statige songs. Dat de saxofoon, bij uitstek het instrument dicht bij de menselijke stem, hier met juist de stem van June Tabor gecombineerd wordt mag als een hemels huwelijk worden beschouwd.

Het album opent overrompelend met het door de dichter Robert Burns geschreven Lassie Lie Near To Me. Dit gevoelige lied haakt zich met zijn lichte en sierlijke melodie meteen vast gevolgd door het van doodsverlangen doordesemde Come Away Death. De tekst van Shakespeare stoelt op een klagende sax om vervolgens verlossing te vinden in piano en buitelende sopraansaxofoon hiermee een fraai spel van licht en donker spelend. Het bekende As I Roved Out wordt grotendeels door piano gedragen. Ballamy mag deze uitzonderlijk mooi gebrachte traditional zachtjes mijmerend ten einde blazen.

De Engelse dichter A.E. Housman legde de donkere schaduw die de eerste wereldoorlog vooruit wierp treffend vast in voorbode The Lads In Their Hundreds. Tabor zingt het plechtig met elegante piano en sax. Huw Warren zorgt daarna voor een fraai rustpunt met het eigenhandig geschreven Teares geïnspireerd op de muziek van de Engelse componist John Dowland.

In het breed uitgesponnen Near But Far Away toont zich dit trio misschien wel van zijn meest poëtisch jazzy kant maar ook tango Who Wants The Evening Rose evenals This Is Always beklijft subiet met zijn verschillende tempi. Daar tussen geklemd bezingt Tabor a-capella de stormachtige verliefdheid in Brigg Fair. De uitvoering van Jackie Oates met prachtige hand bells op haar Saturnine album heb ik hoog zitten evenals de stille kracht die Tabor hier tentoon spreidt.

Het album nadert zijn einde met het door de hedendaagse songwriter David Ballantine geschreven A Tale From History (The Shooting) handelend over de schijnbare alledaagsheid van het leven die binnen een oogwenk in een staat van opperste verwarring verkeren kan. Het kalme All I Ask Of You vormt de hekkensluiter, binnen een ruim tijdsbestek verhalend van een liefdevolle relatie en de wens herinnert te worden: “One short life a candlelight of hopes and fears. Briefly flames then fades and disappears”. All I ask of you is forever to remember me as loving you”

Tabor, Ballamy & Warren presenteren met Quercus een bijzondere mengeling van jazz en folk. De unieke stem van Tabor klinkt zonder enige opsmuk ongeëvenaard in zeggingskracht. Gepaard aan de vloeiende tenor- en sopraansaxofoon van Ballamy en gecombineerd met het lyrische pianospel van Warren stuwt men elkaar op dit album naar grote hoogten. Dit werk getuigt van grote schoonheid.

 

Hans Jansen.

Simone Dinnerstein & Tift Merrit, Night.

Er zijn van die artiesten wier werk ik op de voet volg maar waarvan ik eigenlijk nooit een album koop. Dit in de vaste overtuiging dat aankoop in de nabije toekomst volgt wanneer de artiest in kwestie dat ene onverbiddelijke album maakt. Eén van die artiesten is Tift Merritt wiens vroegere werk ik als teveel in de country ondergedompeld ervaar en haar laatste werk net iets teveel pop elementen kent om mij blijvend te kunnen boeien. Eerlijk gezegd moest ik ook erg aan haar stem wennen. Enige tijd geleden maakte ik een uitzondering voor haar prachtige live album Buckingham Solo waarop vrijwel al mijn bezwaren als sneeuw voor de zon verdwenen. Ontdaan van allerlei overbodige verpakking overtuigde Tift Merritt mij als nooit tevoren.

 

Nu met het verschijnen van het met de klassiek geschoolde pianiste Simone Dinnerstein vervaardigde album Night lijkt Tift Merritt definitief een weg naar mijn gehoor gevonden te hebben. Beiden ontmoeten elkaar in 2008 tijdens een interview voor een radioprogramma, werden vrienden die tevens in elkaars werk geïnteresseerd geraakten. Al snel besloten beiden de talenten te combineren met als resultaat een album waarop folk en klassieke muziek versmelten. Gezamenlijk stelde men een brede waaier van materiaal samen bestaande uit een aantal songs geschreven door Tift Merritt vergezeld door werk van o.a. Schubert, Billie Holiday, Bach, Patty Griffin en Purcell. Het geheel vloeit even natuurlijk als vanzelfsprekend in elkaar over in een glasheldere productie waarbinnen elk klein detail telt.

Het album opent met Tifts eigen zachte Only In Songs en zet hiermee meteen de toon. Beiden rijgen deze serene opener zonder onderbreking aan Schuberts Night and Dreams waarop Merritts meeslepende stem ingetogen schittert en een vleugje mondharmonica niet blijkt te detoneren. De uitvoering van het door Billie Holliday geschreven Don’t Explain zal vervolgens door zijn prachtige precisie menig liefhebber van Mathilde Santings onvolprezen Breast and Brow album een plezier doen. De klankkleur van Don’t Explain kent een opmerkelijke overeenkomst met dat album en laat Merritts stem in een geheel ander daglicht horen.

Gelukkig kiezen Dinnerstein en Merritt voor een klein gehouden uitvoering van Purcells Dido’s Lament. De met dit werk bekende luisteraar zal hierdoor wellicht slechts zijdelings aan de overrompelende versie van bijvoorbeeld Jessye Norman refereren. Beiden hebben een plek onder de zon. Het is verleidelijk om m.b.t. een album van een dergelijke importantie en impact werkelijk elk stuk te beschrijven. Laat ik mij tot de meest aangrijpende stukken beperken zonder de rest hierbij tekort te willen doen.

Van de bekende traditional Wayfaring Stranger heb ik inmiddels talloze uitvoeringen in de kast staan. Eén van de allermooiste is op Night vastgelegd. Slechts gewapend met een akoestische gitaar verricht de soms gebroken stem van Merritt wonderen. Dat Merritt daadwerkelijk op haar best binnen een kleine setting presteert laat zij met Still Not Home horen. Deze op haar Travelling Home album verschenen song is hier ontdaan van zijn bonkende ritme en andere “verfraaiingen”. Hier blijkt het niet zomaar een zoveelste song op een relatief anoniem klinkend album te zijn, maar krijgt het de ruimte om in al zijn eenvoud te schitteren.

 

Absoluut prijsnummer van dit album is wat mij betreft het emotionerende Colors. Merritt bezingt hier haar diepste twijfels in het volste vertrouwen dat ze ooit antwoorden op al haar vragen krijgt. Tift beroert stilletjes de snaren van haar gitaar, Dinnerstein doet een greep naar het klankbord van de piano. Meer is niet nodig om te ontroeren. Hoogtepunten zijn verder de Keltische folksong I Will Give Love an Apple waarin beiden met zachte gitaar en kalme toetsen de nodige diepte aanbrengen. De dieppersoonlijke titelsong Night, een origineel van Patty Griffin, maakt met zijn mooie melodie in verstilde uitvoering tevens de nodige indruk evenals het door Merritt geschreven Feel Of The World.

Merritt en Dinnerstein steken de luisteraar een hart onder de riem door af te sluiten met een soulvolle uitvoering van I Can See Clearly Now (Johnny Nash). Ook hier het volste vertrouwen: niets dan prachtige blauwe lucht in het vooruitzicht. Het klinkt welhaast als een bevrijding aan het einde van dit delicate album.

Hans Jansen.

Webpage http://www.simonedinnerstein.com/

Releasedatum 19 maart, Sony Classical

 

Hannah Sanders, Warning Bells e.p.

De uit East England afkomstige Hannah Sanders woonde voor langere tijd in New England. Voordat zij terugkeerde naar Cambridgeshire in haar moederland legde zij haar nieuwe e.p. Warning Bells vast. Zij deed dit met behulp van producer Matt Heaton. De e.p. is eenvoudig vormgeven. Stem, gitaar en dulcimer resulteert in: “less me, more song”.

 

Hannah Sanders is van jongs af aan bij muziek betrokken, zij groeide op in een muzikaal gezin die als The Dunns optraden en in een omgebouwde schoolbus het land rondtrokken om in hun levensonderhoud te voorzien. Als volwassene besloot zij om aan de kunstacademie te gaan studeren en twee kinderen op de wereld te zetten.

In januari dit jaar debuteerde Hannah Sanders met de samen met Liz Simmons geconcipieerde e.p. World Begun. Liz is lid van de uit Massachusetts afkomstige stringband Annalivia.

Op Warning Bells is nu voor het eerst Hannah Sanders bijzonder fraaie stem in volle glorie te beluisteren. Haar hoog heldere stem doet in zijn jazzy frasering soms aan de vroege Joni Mitchell denken.

De e.p. opent met de vooral van Nic Jones bekende traditional Canadee-i-o waarin de avonturen van een als matroos verklede jongedame bezongen worden. Een album zonder murder-ballad is niet compleet aldus Hannah Sanders. Incest, tienerzwangerschap en moord zijn de ingrediënten van Lucy Wan geïnspireerd door de vertolking van Martin Carthy. Deze dame weet haar kompanen te kiezen.

Hoe fraai deze e.p. hiermee ook van start is gegaan, het beste moet nog komen met een uitgesponnen en uitgewogen versie van murder-ballad The Cruel Mother. Het door Richard Thompson geschreven Strange Affair kent een verfrissend lichtvoetige uitvoering waarna Hannah Sanders eindigt met het zelfgeschreven en bijzonder verontrustende Beware of the Kids. Sanders bezingt hier de verschrikkelijke wederwaardigheden van de Edlington broertjes. Zij beroofden, mishandelden en martelden eind vorig decennium twee jongetjes van 9 en 11 jaar en trachten hen vervolgens te vermoorden.

Hans Jansen.

http://hannahsandersfolk.bandcamp.com/album/warning-bells

Dave McGraw & Mandy Fer, Live

Soms is het geheel meer dan de som der delen. Een bijzonder fraai staaltje van synergie laten Dave McGraw en Mandy Fer op hun allereerste duo-album Seed Of Pine getiteld horen.

 

Dave McGraw leverde in het verleden een aantal niet meer dan als verdienstelijk te beschouwen solo albums af. Mandy Ferrarini debuteerde in 2010 met het album The Other Side een album exclusief bevolkt met haar stem en gitaar. Kale folksongs in de traditie van o.a. Ani Difranco gebracht.

In de zomer van 2011 combineerden beiden hun niet geringe kwaliteiten onder productionele begeleiding van Zach Goheen in de Minbal Studio te Chicago. Goheen heeft eerder bemoeienis gehad met de albums van bijvoorbeeld Po’Girl, Cass McCombs en J.T.  Nero. Hier resulteert deze samenwerking, met inbreng van o.a. Po’ Girl Allison Russell, Peter Mulvey en JT Nero, in een album vol fijnzinnige en meestal ingetogen folksongs van de bovenste plank.

 

 

 

Tourschema.

 

zaterdag 30 maart - In The Woods, Lage Vuursche aanvang 20:30 uur
zondag 31 maart - Paradiso, Amsterdam aanvang 15:00 uur
dinsdag 02 april - Blue Room Sessions/Verkade Fabriek, Den Bosch aanvang 21:00 uur
vrijdag 05 april - Cultureel Café De Amer, Amen aanvang 20:00 uur
zaterdag 06 april - Theater de Wegwijzer , Nw.- en St. Joosland aanvang 20:30 uur
zondag 07 april - Perron 55, Venlo aanvang 20:30 uur
dinsdag 09 april - Cultuurhuis Heerlen, Heerlen aanvang 20:30 uur
woensdag 10 april - Q-Bus, Leiden aanvang 21:00 uur
donderdag 11 april - Folk On The Island, Den Burg (Texel) aanvang 20:30 uur
vrijdag 12 april - Toogenblik, Haren-Brussel (België) aanvang 20:30 uur
zaterdag 13 april - Kiehool, Burgum aanvang 21:00 uur (met Adam Faucett)
zondag 14 april - A Small Town Music Walk, Hoorn aanvang 13:45 uur (met Adam Faucett)
maandag 15 april - Meneer Frits, Eindhoven aanvang 21:00 uur (met Adam Faucett)

 

Alexa Woodward, Live

Voormalige advocate Alexa Woodward debuteerde in 2008 met het album An Early Dream, een vooral door banjo gedreven aangelegenheid. Het jaar daarop volgde het tweede album Speck waarop Woodward een toenemende gelaagdheid liet horen. Met door levenservaring gevormde mildheid verzuchtte haar overgrootmoeder regelmatig, “It’s A Good Life, Honey,  If You Don’t Grow Weary”. Onder deze titel verscheen in 2011 Woodward ’s laatste album. Ironisch genoeg verdween juist grootmoeder uiteindelijk in de mist die wij ook wel Alzheimer noemen.

Met haar derde album It’s A Good Life, Honey,  If You Don’t Grow Weary zet Woodward haar muzikale ontwikkeling voort uitmondend in het meest complete album dat zij tot op heden het licht liet zien. Een album vol met Apalachen folk en blue-grass nu geïnjecteerd met een stevige dosis gospel. Sprookjesachtige muziek vol sagen en mythen waarin het soms spookt. Muziek uit de contreien van o.a. Abigail Washburn, Gillian Welch en Neko Case.

Binnenkort is Alexa Woodward in onze contreien te bewonderen, wanneer je in de gelegenheid bent… gaat dat zien!

Sunday 31-mrt Aalsmeer Oude Veiling (House Concert: email booking.alexa@gmail.com for details)

Tuesday 2-apr Heerlen Roots Cafe/Cultuurhuis, show time: 20:00 www.cultuurhuisheerlen.nl

Wednesday 3-apr Geldrop Koffiehuis in het Groen/ Roots in 't Groen, show time 22:30 www.groenkoffiehuis.nl

Friday 5- April Ursulinenkapel, Elzenhof 139 (entrance Elzenstraat), 5038HJ Tilburg Show time: 20.00 uur, doors 19.30

Saturday 6-apr House Concert: Bergen op Zoom Zwijnshoofd (email booking.alexa@gmail.com to request reservation)

Sunday 7-apr Cafe 't Zwijnshoofd, opening for Eilen Jewell (afternoon show! details tba)
Moeregrebstraat 18 4611 JC Bergen op Zoom, Nederland

Monday 8-apr Eindhoven Mr. Frits,
Muziekgebouw Eindhoven: Jan van Lieshoutstraat Eindhoven. Show time: 20:00

Simone Dinnerstein & Tift Merritt, Night.

Er zijn van die artiesten wier werk ik op de voet volg maar waarvan ik eigenlijk nooit een album koop. Dit in de vaste overtuiging dat aankoop in de nabije toekomst volgt wanneer de artiest in kwestie dat ene onverbiddelijke album maken zal. Eén van die artiesten is Tift Merritt wiens vroegere werk ik als teveel in de country ondergedompeld ervaar en haar laatste werk net iets teveel pop elementen kent om mij te kunnen boeien. Ook moest ik erg aan haar kittige stem wennen waarop tevens net iets teveel helium neergeslagen leek te zijn om op mijn waardering te kunnen rekenen.

Enige tijd geleden maakte ik met genoegen een uitzondering voor haar prachtige live album Buckingham Solo waarop vrijwel al mijn bezwaren als sneeuw voor de zon verdwenen. Ontdaan van allerlei overbodige en afleidende verpakking overtuigde Tift Merritt als nooit tevoren.

Nu met het verschijnen van het met de klassiek geschoolde pianiste Simone Dinnerstein vervaardigde album Night lijkt Tift Merritt definitief haar stem gevonden te hebben.

Binnenkort een review van dit schitterende album op deze pagina’s.

 

Hans Jansen.

Gavin Davenport, The Bone Orchard.

De uit het Noord Engelse Sheffield afkomstige Gavin Davenport bracht onlangs zijn tweede album The Bone Orchard uit. Op zijn debuutalbum Brief Lives liet deze zanger en multi-instrumentalist zich vorig jaar horen als een zeer verdienstelijk vertolker van veelal traditioneel materiaal.

Ook op zijn tweede album blijft de Engelse folk traditie in veilige handen maar brengt hij diezelfde traditie met meer spannende en gedurfde arrangementen waardoor er een uitdagend en gevarieerd geheel ontstaat.

Op The Bone Orchard laat Gavin Davenport (zang, gitaar, mandoline, concertina, vijf-snarige banjo) zich vergezellen door Tom Kitching (viool) Nick Cooke (diatonisch accordeon) en Tim Yates (contrabas, diatonisch accordeon). Gastrollen zijn er voor Jim Causley (zang) Jim Molyneux (percussie) Martin Keates (draailier) Ben Trott (slide gitaar) en Aaron Stanton (percussie).

Begin april een review van dit album op deze pagina’s.


Hans Jansen.

https://soundcloud.com/#haystack-records/gavin-davenport-jim-jones-in