Jim Boyes, Sensations Of A Wound

Vorig jaar las ik het inmiddels met de AKO literatuurprijs 2014 bekroonde boek Oorlog en Terpentijn van de Belgische schrijver Stefan Hertmans. De roman reconstrueert het leven van de grootvader van de schrijver, Urbain Martien, vóór, tijdens en na de eerste Wereldoorlog. Hertmans baseerde zich bij het schrijven van Oorlog en Terpentijn op cahiers die hij van zijn grootvader kreeg. Bij het uitbreken van de Grote Oorlog is Urbain 23 jaar en moet hij naar het front. Het boek beschrijft van dicht bij de gruwel van de oorlog.

Zanger en liedjesschrijver Jim Boyes wordt algemeen beschouwd als een van Engelands beste harmony-singers. Hij was lid van het trio Swan Arcade en tevens betrokken bij het werk van de folk band Blue Murder. Daarnaast is hij actief in het trio Coope, Boyes & Simpson. Op zijn zojuist verschenen album Sensations Of A Wound werkt hij samen met pianist en liedjesschrijver Belinda O’Hooley. Zij is vooral bekend van haar werk met partner Heidy Tidow (O’Hooley & Tidow).

Jim Boyes baseert zich bij het tot stand komen van Sensations Of A Wound net als Hertmans op de lotgevallen van zijn grootvader. Het was bekend dat Robert “Croppie” Boyes in de Grote Oorlog gewond was geraakt maar hij sprak verder nooit over zijn militaire dienst. Uiteindelijk vertrouwde hij zijn ervaringen jaren later alsnog aan het papier toe. Sensations Of A Wound vertelt zijn verhaal. Het toont naast de wreedheid van oorlog ook de kameraadschap die aan beide zijden van de strijdende partijen kon worden aangetroffen.

Robert Boyes trouwde in 1916. Het jaar daarop moest soldaat Croppie zijn zwangere vrouw in Scarborough achterlaten. Daarop kwam hij in de smerige loopgraven van Ieper, Nieuwpoort en De Panne terecht. Later werd hij via Frankrijk naar Italië meegevoerd om het jaar daarop weer naar Frankrijk te worden gedirigeerd alwaar hij tijdens felle gevechten gewond raakte. Vervolgens werd hij krijgsgevangen gemaakt en naar het lazaret in Duitsland afgevoerd. Uiteindelijk werd Boyes in Zwitserland geïnterneerd en keerde hij eind 1918 naar zijn geliefde in Scarborough terug. In 1962 overleed Robert “Croppie” Boyes.

Jim Boyes brengt de omzwervingen van zijn grootvader voorbeeldig voor het voetlicht. De begeleiding laat hij aan Belinda O’Hooley over. Op deze wijze kan hij zich geheel op de voordracht van teksten concentreren. Het subtiele en fraai vloeiende pianospel van O’Hooley is een genot voor het oor. Incidenteel neemt zij de accordeon ter hand. Met bescheiden middelen weten beiden Sensations Of A Wound tot een uniek geheel te transformeren. Stem en piano weerklinken even aangrijpend als ontroerend in een recital.


Hans Jansen

Website, http://www.coopeboyesandsimpson.co.uk/
Releasedatum, 2 Februari 2015 No Masters

Bluegrass

Wanneer Kristin Andreassen, Aoife O'Donovan en Sarah Jarosz zich in de allermooiste jurk in het berkenbos vertonen ben ik er natuurlijk als de kippen bij om de daarbij horende video te plaatsen.

 

Ewan McLennan

 

 

 

 

 

Sommigen zien de Schotse singer songwriter Ewan McLennan als de opvolger van de helaas veel te vroeg overleden Bert Jansch. Voor zijn laatste album Stories Still Untold liet hij zich adviseren door Dick Gaughan en Martin Simpson. Net als Gaughan beschikt McLennan over een bijzondere en karakteristieke zangstem. Gecombineerd met zijn rijk geschakeerde gitaarspel levert dit verreweg zijn beste album tot nu toe op. Op onderstaande video is McLennan ditmaal slechts gewapend met zijn akoestische gitaar. Het etaleren van vingervlugheid behoort duidelijk niet tot zijn metier maar wat een sfeer…
 

Alasdair Roberts

Alasdair Roberts bracht onlangs zijn nieuwe titelloze album uit. Hij nam zijn nieuwe werkstuk in een analoge studio op waarbij Alasdair ernaar streefde om zijn muziek een warmer gevoel mee te geven. Het album bestaat uit tien zelf geschreven songs, waarvan er acht voor een groot deel geïnspireerd zijn op bestaande traditionals. De muziek heeft derhalve een sterk traditioneel karakter. Hij wordt begeleid door o.a. tin whistle en klarinet. Verder wordt er gebruik gemaakt van een achtergrondkoortje, het kwartet The Crying Lion en sporadisch klinkt percussie. Hier zijn nieuwste video In Dispraise of Hunger.

Charlie Dore, Celtic Connections

Charlie Dore maakte een paar maanden geleden met Milk Roulette een van de mooiste albums van vorig jaar. Het materiaal van het album schreef ze met multi-instrumentalist Julian Littman. Het geheel werd samen met vrienden uit de folk scene thuis vastgelegd.

Dore zingt op Milk Roulette over thema’s als geboorte, liefde, huwelijk en de dood. Zij weet deze thematiek binnen beeldende teksten en sterke melodieën te vangen. Haar vibrerende stem klinkt met enige regelmaat alsof deze uit een ander tijdsgewricht afkomstig is. Bij beluistering van het album gaan mijn gedachten tevens onwillekeurig uit naar de kwetsbare stem van Anna McGarrigle.

Met behulp van slechts harmonium en gitaar bezingt Dore Looking Like My Mother, Acting Like My Dad hoe het nageslacht zich met existentiële vragen geconfronteerd ziet. Lijk ik nu juist op vader of op moeder? Ben ik niet slechts voorbestemd om het leven van mijn ouders in grote lijnen te herhalen?

 

 

Hannah Sanders, Charms Against Sorrow

De uit East England afkomstige Hannah Sanders woonde voor langere tijd in Boston, New England. Sanders groeide op in een muzikaal gezin die als The Dunns optraden en in een omgebouwde schoolbus het land rondtrokken en met optredens in hun levensonderhoud voorzagen. Voordat zij terugkeerde naar Cambridgeshire debuteerde zij twee jaar geleden als soloartiest met de e.p. Warning Bells. Het betrof een eenvoudig vormgeven geheel waarop stem, gitaar en dulcimer centraal stonden. Tevens werkte zij met zangeres Liz Simmons (Annalivia) samen waarmee ze de e.p. World Begun maakte. Onlangs presenteerde Sanders haar tweede e.p. Fate nu gevolgd door haar debuutalbum Charms Against Sorrow.

Bij het samenstellen van het album liet Hannah Sanders zich leiden door de liedjes die ze uit haar jeugd kent. Het geselecteerde materiaal bestaat uit traditionele stukken aangevuld met een enkele cover. Ben Savage (Willows) is verantwoordelijk voor de transparante productie waarin akoestische gitaar, dobro, cello en dulcimer centraal staan. De verbindende factor is de prachtige stem van Hannah Sanders.

Zowel in muzikaal als in vocaal opzicht klinkt Charms Against Sorrow als een trans-Atlantisch geheel. Met het beeldschone en klassiek Engels aandoende I’ll Weave My Love A Garland opent het album. De op en top Brits klinkende stem van Sanders doet hier wel wat aan de warm hese stem van Sandy Denny denken. Vervolgens brengt zij het uit New England opgepikte Joshuay. Hier roept haar hoog heldere stem met zijn jazzy frasering en langgerekte uithalen herinneringen op aan die van Joni Mitchell. Het boeiende The Werewolf is afkomstig van de Amerikaanse folkzanger Michael Hurley. Sanders liet zich bij de uitvoering van dit intrigerende stuk inspireren door de uitvoering van de Engelse folkzanger Barry Dransfield. Als opmaat voor een volgend hoogtepunt klinkt het door Anne Briggs geschreven en door Sanders gepassioneerd gezongen Go Your Way waarin ook de cello zich niet onbetuigd laat. Het over een tragisch verlopen romance handelende Geordie is met zijn memorabele melodie en uitgekiende instrumentatie naast het openingsnummer een van de hoogtepunten van dit vlekkeloze album.

De tweede helft van het album kent een a capella uitvoering van traditional A Sailor’s Life, bekend van o.a. Fairport Convention. Het bekende Bonnie Bunch Of Roses is gekoppeld aan de fraai gespeelde instrumental Mayflower Stranger. Liefhebbers van de akoestische gitaar komen met beide stukken ruimschoots aan hun trekken. De uitvoering van ballade Miles Weatherhill & Sarah is geïnspireerd op de versie van de legendarische Nic Jones. Hier trekt Sanders, gedragen door een gedreven bespeelde gitaar, de nodige registers open. Met een ingetogen vertolking van traditional Lord Franklin sluit zij het album af.

Hannah Sanders nam haar debuutalbum Charms Against Sorrow op in een oude molen, in een landelijk gelegen cottage en aan de keukentafel . Ze streefde ernaar zowel de levendigheid als de intimiteit van het gebodene aan de luisteraar over te brengen. Dit is haar ronduit gelukt. Zonder twijfel, Charms Against Sorrow is het fraaiste album dat ik in maanden hoorde.

Hans Jansen

Website http://www.hannahsandersfolk.com/
Releasedatum, 2 februari 2015 Sungrazing Records

 

 

 

Anouar Brahem, Souvenance

In 2010 brak in Tunesië de Jasmijn revolutie uit. Later sloeg dit fenomeen naar andere landen over en leerden wij de Arabische lente kennen. Helaas moet na vier jaar worden geconcludeerd dat de Arabische lente de bevolking van betrokken landen bitter weinig heeft opgeleverd. Zo is Libië na de afzetting van Kaddhafi ten prooi gevallen aan een stammenstrijd die het hele land in zijn greep houdt. In Egypte heeft men de ene alleenheerser voor de andere ingeruild en in Syrië strijden vele partijen vooral tegen elkaar. Tevens exporteert men geschillen in toenemende mate naar Europa en andere werelddelen.

Componist Anouar Brahem liet zich bij het tot stand komen van zijn nieuwe werkstuk Souvenance inspireren door de Arabische lente. Juist in zijn geboorteland Tunesië lijkt de revolutie met vallen en opstaan voorlopig de meeste kans op enig succes te boeken. Volgens Brahem gaat het om buitengewone gebeurtenissen die het leven van miljoenen mensen opschudt en hopelijk duurzaam verandert. De gehele samenleving wordt als het ware in het diepe gegooid. Veranderingen gaan gepaard met gevoelens van zowel grote angst als met vreugde en hoop. Niet dat er een oorzakelijk verband is tussen de composities en de gebeurtenissen aldus Brahem maar de Arabische lente heeft hem uiteraard niet onberoerd gelaten. De onrust en veranderingen hebben uiteindelijk toch de nodige impact op zijn leven en werk gehad.

Brahem presenteerde zijn nieuwe werk Souvenance voor het eerst in het Romeinse theater van Carthago voor een publiek van 8000 mensen. Het album werd vorig jaar opgenomen in Lugano. Dit gebeurde onder leiding van producer Manfred Eicher. Hij voorzag al menig album van het hoog in aanzien staande ECM label van een glashelder geluid. Brahem laat zich op Souvenance bijstaan door de geweldige pianist François Couturier, Klaus Gesing (basklarinet/sopraan saxofoon) en Björn Meyer (bas). Het Tallinn Chamber Orchestra speelt verder een prominente rol. Zoals vanouds staat vanzelfsprekend de oud (snaarinstrument afkomstig uit het Midden Oosten) centraal door Brahem zelf bespeeld.

Het album opent met Improbable Day. De kans op revolutie in zijn vaderland was onwaarschijnlijk klein maar toch begon juist daar de Arabische lente. Dit gegeven onderstreept Brahem niet met tromgeroffel of schetterend koper. Nee, op bedaarde toon zwaait hij de scepter. Voert aanvankelijk een elegante piano de boventoon, al rap wordt deze van breekbare orkestratie en oud vergezeld. Bas en blazers zorgen verderop het album juist voor de nodige scherpte en dynamiek. Elders is de toonzetting van meer dramatiek voorzien en wordt ook het geweld en de grimmigheid van de revolutie in al zijn subtiliteit hoorbaar.

Aanvankelijk liet zich dit dubbelalbum als net iets teveel van het goede beluisteren. Inmiddels weet ik beter en ben ik gebiologeerd geraakt door dit ontroerende werkstuk. Wellicht geheel in tegenstelling tot de thematiek ervaar ik het nochtans als een even langdurig als weldadig warm bad.


Hans Jansen

Website http://www.anouarbrahem.com/
Releasedatum, 12 januari 2015 ECM