Jake Cogan & The Liberty Roses, Jake Cogan & The Liberty Roses.

Jake Cogan & The Liberty Roses, Jake Cogan & The Liberty Roses.

Sinds enkele maanden richt ik mijn muzikale aandacht minder op hetgeen uit Noord Amerika komt. Mijn blik concentreert zich in toenmende mate op de Britse eilanden waarbij ik Jake Cogan ontdekte. Onlangs debuteerde zij met haar titelloze album daarbij ondersteund door haar begeleiders  The Liberty Roses. Binnen dit zeskoppige gezelschap voeren akoestische gitaar, viool en cello de boventoon naast een incidentele inzet van piano, banjo en pedal steel. Jake groeide op met een stevige dosis West Coast muziek en is meer recent beïnvloed door o.a. The Be Good Tanyas, Kate Rusby, Gillian Welch en Sandy Denny.

Het tot stand komen van dit album, aanvankelijk Beautiful Sinners getiteld, liep om privéredenen ernstige vertraging op. Haar vader en belangrijke mentor overleed waardoor het gehele project jaren stil lag en Cogan zich een tijdlang uit de muziek terugtrok. Contact met de schijnbaar alomtegenwoordige Boo Hewerdine en intensief optreden met The Liberty Roses boden voldoende aanknopingspunten om de draad weer op te pakken.

Het album opent met Endless Road, opvallend genoeg de meest onopvallende song van het album. Het geheel is gebaseerd op een relatief simpele en repeterende melodie. Met Spinning Rooms gaat dit album pas echt van start, opgewekt en gedreven klinkende folk pop voortgestuwd door viool en cello vergezeld van ritmisch handgeklap o.a. 10.000 Maniacs in herinnering roepend. De ingetogen gebrachte cover The Mad Lady eiste bij eerste beluistering mijn onverdeelde aandacht op en deed mij direct besluiten dit album te kopen. Jake laat horen dat zij over een onderscheidende en schitterende zangstem beschikt. Een warm hese stem aangenaam schurend als warm zand op een zonnige stranddag. Kris Drever verzorgt hier de achtergrondvocalen.

De ballade The Owl brengt verdere verstilling alvorens Tonight het tempo verhoogt met gestaag ritmisch doortikkende tabla en sierlijk wiegende strijkers. Het met banjoaccenten voorziene en stuwende Quarter Moon laat een fraai smachtende Cogan horen. Pentangle, en meer recentelijk Po’Girl, coverden de traditional Rain & Snow. Hier vormt het één van de hoogtepunten op dit inmiddels naadloos in elkaar overvloeiende album. Jake eert Gillian Welch door Annabelle  te coveren, misschien is het vloeken in de kerk maar deze versie bevalt mij eigenlijk beter dan het origineel. De in middernachtelijke sferen vertoevende afsluiter The Road Less Traveled laat nogmaals een schitterend ingetogen Cogan horen: I go down a road that’s less travelled, with a mind that’s open and free.

Op zoek naar muziek van de Britse eilanden doorkruist Jake Cogan, geheel onverwacht maar zeer welkom, mijn zoektocht naar betekenisvolle muziek. Dit fraaie debuut maakt zeer benieuwd naar de wegen die zij in zal slaan. Een kaarsrechte en eindeloze weg zal het niet zijn, veeleer boeiend en minder druk bereisd.


Hans Jansen.

Website http://www.jakecogan.com/
Releasedatum, 13 februari 2011, Albarosa Records.

 

Jonathan Day, Carved In Bone.

Jonathan Day, Carved In Bone.

Ergens op de grens van de traditionele en de progressieve folk smeedt Jonathan Day zijn werk. Opgegroeid als stadsmens tussen de staalfabrieken woont hij sinds jaar en dag tussen de bossen en beken in Shropshire Engeland. Jonathan’s werk bestaat o.a. uit een drietal op cassette uitgebrachte werken. In 1992 debuteert hij op c.d. met A Different Land in 1994 gevolgd door Green Drum waarna hij in 2004 het album A Sky Like Me maakt en het langere tijd stil wordt omtrent de man.

Zijn werk is aanvankelijk o.a. geïnspireerd door zijn christelijke levensovertuiging. Later wordt zijn werk tevens bepaald door een steeds sterker politiek bewustzijn vergezeld van muzikale invloeden van over de wereld. Op zijn vierde en meest recente album Carved In Bone laat Jonathan Day zich met name inspireren door de natuur die hem omringd. “Ik hou van de rust, de dieren en de bomen”.

Dit akoestisch vormgegeven en enorm veelzijdige album geeft haar schoonheid slechts langzaam prijs en vergt een ouderwetse tijdsinvestering van de luisteraar. In die zin lijkt Carved In Bone een representant van de Engelse vooruitstrevende folk uit de jaren zeventig te zijn. Muzieklabels als Charisma of Island zouden hier in dat tijdsgewricht raad mee geweten hebben. Bij nadere beluistering gaan de gedachten onwillekeurig tevens uit naar Bruce Cockburn, een artiest met een vergelijkbare politieke en christelijke achtergrond. Verder lijkt de ernst en bedachtzaamheid van Chris Wood nooit veraf te zijn. Her en der is een associatie met het timbre van Peter Hammill niet weg te denken. Voorwaar een fraai gezelschap.

Opener Canticle laat een gedreven Jonathan Day horen vergezeld van kristalhelder gitaarspel, viool, viola en cello en de achtergrondvocalen van Chris While. Zij zal gedurendende het gehele album een rol van betekenis blijken te vervullen. Opvolger en vroeg hoogtepunt Bonnie Light Horseman/ My Grandfather The Boy laat een prachtig duet tussen beiden horen. Deze traditioneel aandoende ballade is fraai gevat in een subtiele viool en cello. Met de intieme en ontroerende akoestische gitaarballade Faint Falling Light benadert Day griezelig dicht het werk van de al eerder genoemde Bruce Cockburn.

De bass clarinet waarmee She Walks In Silence opent is het startsein voor verdere exploratie en verdieping. Verandering is op til. Jonathan Day zoekt de grenzen van zijn vocale bereik op, ritmes en koortjes kiezen voor toegenomen dynamiek. Dat hij een songwriter van kaliber is laat The Heron, The Stickelback and the Shrew overtuigend horen. Hier worden poëzie en complexe arrangementen gecombineerd welke tot een zelden gehoorde gelaagdheid leidt. Hartstochtelijke natuurlyriek is tevens te horen in de titelsong Carved In Bone met alweer zo’n schitterend strijkersarrangement. Het bedachtzame Vagabond leidt uiteindelijk naar afsluiter Yellow Eyed Crow. Hier lijkt Jonathan Day’s niet geringe talent samengebald te zijn. “The black crow sings in the poplar tree, sings the song about endless change” Eindeloze verandering en het wisselen van de seizoenen...

Met Carved In Bone heeft Jonathan Day een beschouwend en ongelooflijk rijk album gemaakt. Om met zijn eigen woorden te spreken “Contemporary rural music from Shropshire”.

Hans Jansen.

Website http://www.crossrhythms.co.uk/artists/11913/
Releasedatum 7 februari 2011 Niimiika

 

Emily Barker & TheRed Clay Halo, Almanac.

Emily Barker & TheRed Clay Halo, Almanac.

 Emily Barker, Australische van geboorte en sinds enige jaren woonachtig in Engeland, debuteert in 2007 verdienstelijk met het countryfolk album Photos, Fires,  Fables. Opvolger Despite The Snow genereert extra aandacht, track Nostalgia vergezelt de titels van de Engelse Wallander serie. The Red Clay Halo vormt inmiddels de vaste begeleidingsband. Het derde album Almanac is een volgende stap in Barker’s ontwikkeling. Barker ontwikkelt zich van verdienstelijk naar veelbelovend en met Almanac vervolgens naar één van de vaandeldragers van de moderne Engelse folk.

Voorganger Despite The Snow liet nog enige wisselvalligheid in kwaliteit horen en de instrumentale stukken vertraagden het album enigszins. Almanac laat zich als een naadloos en samenhangend album beluisteren waarbij de kristalheldere productie voller en warmer is. Emily Barker en The Red Clay Halo lijken verder naar elkaar toegegroeid te zijn en is er veel meer sprake van een gezamenlijk product. Barker heeft zich bij het tot stand komen van dit album door jeugdhelden Carole King en Neil Young laten inspireren. Dit is met name terug te horen in de compactheid van zowel composities als teksten. Acht van de elf songs kennen een éénwoordige titel, alsof ze wil aangeven vooral voor focus te kiezen. De geboden muziek baseert zich vrijwel uitsluitend op Engelse folk. Het meeslepende  en direct aansprekende album is veelal uitgewerkt op basis van cello, viool, fluit en prominent aanwezige accordeon.  Het instrumentale palet is, in vergelijking met Despite The Snow, incidenteel uitgebreid met o.a. trompet, french- en flügelhorn.

The Red Clay Halo brengt ditmaal geen instrumentale stukken. Men kiest eerder voor een uitgebreid intro van ruim een minuut in bijvoorbeeld Little Death waardoor het geheel aan onderhuidse spanning wint. Het noemen van hoogtepunten op een zo overduidelijk nauw samenhangend album is altijd een hachelijke onderneming. Toch wil ik o.a. graag het stemmige en ingetogen Pause noemen. De in het oor springende orgelpartij speelt hier in een dragende rol. Calender spat even verderop welhaast van pure levenslust uit de speakers. Twee kanten van dezelfde medaille. Het gepassioneerd gebrachte Ropes, Light en Witch of Pittenweem leveren telkens vocaal vuurwerk op, Barker beschikt over een krachtige, heldere stem. Afsluiter Bones lijkt direct aan te sluiten bij het al eerder genoemde Nostalgia van Despite The Snow waarmee de cirkel rond is.

Almanac bestrijkt een rijk muzikaal spectrum en biedt een scala aan emoties. Liefhebbers van avontuurlijke (Engelse) folk hebben met de derde van Barker een album van formaat te pakken.


Hans Jansen.

Website http://www.emily-barker.com/

Releasedatum, 7 februari 2011 Everybody Sang.

Annemarieke Coenders & Wim Sebo, Go.

Annemarieke Coenders & Wim Sebo, Go.

Vijftien jaar lang vormt de Groningse singer-songwriter Annemarieke Coenders samen met Linde Nijland het folkduo Ygdrassil. Na vijf albums slaat men eigen wegen in. Linde Nijland covert o.a. het werk van Sandy Denny en weet hiermee in binnen- en buitenland de nodige aandacht te trekken.
Annemarieke Coenders en Wim Sebo brachten enkele weken geleden het voorbeeldige album Go uit. Sebo draagt drums en subtiele soundscapes aan op een album gevuld met zelfgeschreven luistermuziek waarin het liedje en de zang centraal staan. Coenders zoekt hierbij nadrukkelijk het avontuur op. Uiteraard is ook zij opgegroeid met het werk van b.v. Neil Young en Joni Mitchell, maar “ach dat zijn zo van die open deuren” aldus Annemarieke. Momenteel legt zij liever de link naar het werk van b.v. Robert Wyatt en haar grote voorbeeld Nina Nastasia.

Herhaalde beluistering van het album laat tevens een link met de vooruitstrevende Britse folk-rock uit het begin van de jaren zeventig horen. De alomtegenwoordige onderstroom in vrijwel alle songs op het album valt meteen op. Deze prettig dwingende onderstroom pakt bij de lurven, zuigt de luisteraar naar binnen en laat niet meer los.
No Friend Of Mine opent het album met donkere gitaarakkoorden zoals deze ook bij Nastasia vaker te horen zijn en prachtig passend bij Coenders' eveneens donkere en meteen aansprekende stem. Coenders bouwt het album geraffineerd op, speelt een spel met licht en donker, zowel tekstueel als muzikaal. Zij introduceert trombone, viool en elektrische gitaar (Sido Martens) en werkt langzamerhand naar het eerste hoogtepunt van het album toe, I'm A Whale. Onwillekeurig roept de viool herinneringen op aan John Cale's werk voor Velvet Underground. Ook Coenders vocalen mogen inmiddels volop gloriëren.

Op het donkere en intieme Keyhole wordt meteen weer gas teruggenomen om vervolgens op Black Ink weer relatief losjes uit de hoek te komen. Costa is een prachtige etherische cover van Wyatt's origineel. Op twee derde van het album brengt Coenders het melancholieke en betoverende I Want To Go. De prominente trombone lijkt het schitterende arrangement af en aan te laten rollen.

Stille woede lijkt de akoestische ballade Sandman te voeden: I hope you will be fine there and I hope you're lonely too. Afsluiter November Remains laat vervolgens alsnog hernieuwde hoop horen. You said you would be home, home when the seasons change, when the summer leaves us, and cold November remains. Met deze boodschap sluit dit persoonlijke, ingetogen en poëtische album vol intrigerende songs af.
Annemarieke Coenders en Wim Sebo leveren met Go een album af dat, voor fijnproevers, zowel nationaal als internationaal tot het allerbeste behoort.

 

Hans Jansen.

Website, http://annemariekecoenders.nl/

Releasedatum, 5 oktober 2010, CRS

John Alexander, Rain For Sale.

John Alexander, Rain For Sale.

John Alexander, singer-songwriter en wereldburger, is afkomstig uit Glasgow Schotland. Hij woonde jarenlang in Nieuw Zeeland en reisde intensief door Amerika. John deelde het podium met o.a. Darrell Scott en debuteerde met Waiting For Now opgevolgd door de e.p  24/7. Met Rain For Sale toont Alexander zijn kunnen in optima forma, akoestische folk-blues in de traditie van Muddy Waters, Bob Dylan, Kelly Joe Phelps en John Martyn.

Intensieve beluistering van het album laat een welhaast ideale kruising tussen Phelps en Martyn horen, kristalhelder (slide) gitaarspel vergezeld van een doorleefde stem. “His (Martyn) style of playing and songwriting has had a great influence on my own style, I admired his ability to transmit raw emotion in song”

John klopt meteen krachtig op de voordeur met Making Waves een meeslepende slide gitaarblues. De eerste seconden “muted guitar” zouden zomaar een hommage aan fellow Glaswegian Martyn kunnen zijn. Vervolgens introduceert Alexander op Skin de banjo, laat op Silver & Blue een streepje hoopvol licht aan de donkere hemel zien op een album vol “dust bowl blues”. Going Gone is een blaartrekkende ingetogen folk ballade die zich meteen in het hoofd vastzet, Bridge Of Kings klinkt daarna  als een Schotse traditional van eigen makelij. Op Rakaia gaat John in gedachten terug naar het Zuidereiland, I want you to keep Rakaia flows as it carves through the Southern Skies.

Het onweerstaanbare bitterzoete walsje Sway, één van de hoogte punten van dit album, laat een mismoedige man horen. Nee uiteindelijk zal zij niet voor hem kiezen, she won't sway. Saints & Sinners beschrijft het eeuwige gevecht tussen goed en kwaad, dit gevecht vindt zoals altijd plaats onder één en dezelfde hemel aldus Alexander. Op Rain For Sale is de hemel vaker donker, het waait, het stormt en striemt zonder ook maar ergens somber te worden. Moe gestreden legt John aan het einde van het album zijn arme hoofd neer op Early Rise.

Rain For Sale is een solo album in elk opzicht, Alexander bespeelt alle instrumenten. Hij nam het album op in een kerkje aan de  oevers van Loch Torridon.

Liefhebbers van emotionele akoestische folk-blues hebben er met het onweerstaanbare Rain For Sale weer een pareltje bij.

Koop dit album bij voorkeur via John's website, dit is een artiest die het verdiend om gesteund en gekoesterd te worden.

Hans Jansen.

Website http://johnalexander.squarespace.com/
Releasedatum, 18 oktober 2010, Hot Lemon.

Amelia Curran, Hunter Hunter.

Amelia Curran, Hunter Hunter.

Amelia Curran behoeft op deze pagina’s vrijwel geen nadere introductie. De geachte lezers zijn allen al ruimschoots doordrongen van haar meer dan bijzondere kwaliteiten. Deze tuin herkent en waardeert terecht haar meest delicate bloem feilloos. Voorganger War Brides, het album dat al in 2006 door Amelia werd vastgelegd en pas uiteindelijk dit jaar tot ons door kon dringen, was een onweerstaanbaar en charmant diepgravend kleinood. Met Hunter Hunter bevestigt Amelia haar positie als één van dé talenten welke het eerste decennium van dit nieuwe millennium heeft voorgebracht.

Met haar licht ruwe hese stem leidt zij ons opnieuw door de caleidoscoop die wij ook wel “het leven“ noemen. “Expressing the inexpressible, a means of describing the indescribable” zoals Curran dit zelf onder woorden brengt.

Ook op Hunter Hunter heeft Amelia het weer wonderlijk organisch en “klein” weten te houden, een album bescheiden van opzet maar oh zo effectief allemaal! Een keuze tegen de stroom van haast en  hectiek in. Luisteren naar Curran is zo vertrouwd als thuiskomen, ze lijkt welhaast naast je te staan met haar stem zo prachtig voorin de mix geplaatst. Een ware haven in deze Mad World. Amelia beschrijft haar thematiek en personages met compassie en begrip, zij wordt soms expliciet  maar omhult ook waar zij het verkiest in haar prachtige teksten.

Is opener Bye Bye Montreal een hommage aan één van haar grote voorbeelden Leonard Cohen of toch niet? Dat is haar spel, meerdere interpretaties zijn mogelijk en laat duidelijk zijn: deze dame is on top of her game. Het is onmogelijk om een opsomming van hoogtepunten te maken, dit album is foutloos van begin tot eind. Toch zijn er altijd songs die net even iets langer blijven hangen, Mad World, Outlive Me  is bijvoorbeeld een heerlijke ballade met prachtig stille blazers. “Outlive me I love you to much” zingt Amelia en het is zo herkenbaar. Ik hoop dat ik eerder ga dan jij want het verdriet om jou zou ik niet kunnen dragen. Het zal maar voor jou bedoeld zijn. En juweeltjes van zinnen “You and I are carpenters we build the bridge that we deserve” tegen de achtergrond dat “The cloud is gone and took the silver lining” in Ah, Me.

En dan is er nog The Mistress, het lijkt zo vanzelfsprekend dat het lied er nu is. Alsof het altijd al heeft bestaan maar nu het stof eraf geblazen is flonkerend voor ons ligt. Een song uit één stuk; een van inlevingsvermogen getuigende lap tekst vind haar basis op een sterke en eenvoudige melodie. Amelia leeft zich overtuigend in op de  positie van de minnares, het drama van wachten op de uiteindelijke verlossing uit die ondankbare en onmogelijke positie die nooit  komt. En dan is er ook nog de zeldzaam mooie terugblik Tiny Glass Houses, het aan Tom Waits refererende The Dozens en...... Ga zelf luisteren naar Hunter Hunter en ontdek dat Amelia weer een uniek album heeft gemaakt op basis van haar unieke talent.

Hoor het diep emotionele van Neil Young, hoor het Europese/cabareteske van Tom Waits en hoor het kalme melodieuze van  Leonard Cohen om maar een aantal belangrijke invloeden te noemen. Hoor vooral Amelia Curran en bedenk dat Hunter Hunter in je collectie thuis hoort, zonder dit album is dit rijke muzikale jaar niet compleet.

 

Hans Jansen.

Website, http://ameliacurran.com/

Releasedatum, 6 september 2010 Six Shooter Records

Piers Faccini, Two Grains Of Sand

Piers Faccini, Two Grains Of Sand

Piers Faccini, kunstschilder, maakte soundtracks bij (BBC) tv programma's, zoon van Italiaanse vader en Britse moeder, woont in het zuiden van Frankrijk. Piers debuteert onder zijn eigen naam in 2004 met het album Leave No Trace waarna in 2006 Tearing Sky verschijnt.

Vorig jaar maakte ik kennis met de man via Manu Katché's muziekprogramma One Shot Not op Arte. Faccini beschikt over een zacht hese stem, speelt met regelmaat ingetogen akoestische gitaar. De vergelijking met Nick Drake is dan snel gemaakt, er zijn mensen die na 35 jaar nog steeds op een opvolger van Drake wachten en hem in Faccini gevonden denken te hebben. Piers maakt hiermee korte metten: “Men is nogal geneigd me in het hokje van de singer-songwriters te duwen, maar zo beschouw ik mezelf helemaal niet. Nick Drake, een artiest van wie ik erg hou, is zowat het clichévoorbeeld geworden van de singer-songwriter die permanent melancholisch is. Iets dergelijks beoog ik helemaal niet, hoewel mijn muziek vaak ook sober en stil is”

Faccini presenteert op zijn derde album Two Grains Of Sand een subtiele mix van blues, West Afrikaanse invloeden en Engelse folk. Titelnummer Two Grains Of Sand, The Wind That Blows maar bijvoorbeeld ook A Storm Is Going To Come grijpen terug op de akoestische folk uit begin jaren zeventig inclusief fraaie strijkersarrangementen en een enkele fluit, klarinet en saxofoon. Piers is echter overduidelijk ook een kind van zijn tijd; in het funky stuwende Your Name No More en het ingetogen Strangers laat hij horen dat het werk van Ben Harper niet ongemerkt aan hem voorbij is gegaan. Harper en zijn Innocent Criminals speelden op het Leave No Trace album en samen deelden ze het podium.

In Who Loves The Shade en The Dust In Our Eyes klinkt Faccini's liefde voor John Martyn door. A Home Away From Home, voorzien van een streepje kora en licht swingend Afrikaans koortje, doet denken aan een out-take van Paul Simon's meesterwerk Graceland. Afsluiter My Burden Is Light laat Faccini wellicht op zijn best horen; stem en gitaar. Meer heeft de man eigenlijk niet nodig.

Piers Faccini maakt met Two Grains Of Sand dé zomerluisterplaat, ideaal voor die lange zwoele zomerdagen waar maar geen einde aan lijkt te komen.


Hans Jansen.

Website http://www.piersfaccini.com/

Releasedatum, 24 augustus 2010, Tôt ou Tard