Bella Gaffney, The Clock That Didn't Stop

Velen van ons leven in verschillende werelden en moeten schipperen. Datzelfde geldt voor de uit Bradford afkomstige Bella Gaffney. Momenteel studeert zij in Nottingham terwijl ze liever fulltime als artiest door het leven zou gaan. Bella schrijft folk geïnspireerde liedjes. Daarnaast brengt ze met enige regelmaat even ingetogen als doeltreffend zelf gearrangeerde traditionele stukken. Ze begon haar muzikale carrière een aantal jaren geleden in de plaatselijke folk club met haar versie van May You Never (John Martyn). Ze is beïnvloed door uiteenlopende artiesten als Richard Thompson en Michelle Schocked.

Profeten verkondigen sinds jaar en dag de eindtijd. Voor de één betekent dit het einde van de wereld.
Voor de ander juist een nieuw begin. Op 21 december 2012 voorspelde de Maya kalender het einde van de wereld zoals wij deze kennen. Uitgerekend op deze dag begon Gaffney met het vastleggen van haar tweede album toepasselijke getooid met de titel The Clock That Didn’t Stop.

 

Het heeft mij vaker verbaasd dat het aller vroegste werk van later doorgebroken artiesten betrekkelijk weinig gecoverd wordt door beginnende artiesten. Bella opent haar nieuwe album met Seven Black Roses geschreven door de al eerder genoemde John Martyn. Inclusief de zo kenmerkende vertragingen en versnellingen op de akoestische gitaar brengt ze het stuk met duidelijk waarneembare echo’s van Richard Thompson. Zoveel is duidelijk: met Gaffney is als gitarist rekening te houden zonder dat ze hierbij haar virtuositeit etaleert.

Op The Clock That Didn’t Stop beperkt Bella zich tot zang, akoestische gitaar her en der aangevuld met een spaarzame elektrische gitaar. Met haar aangename stem verhaalt ze rechtstreeks uit haar eigen leven. Ze laat zich hierbij kennen als een gevoelig maar tevens pragmatisch mens gezegend met een verfrissende portie eenvoud. Wanneer ze in The Blues overeenkomstige gevoelens bezingt reikt haar ambitie niet verder dan juist dat over te brengen. Het enthousiasme over het verkrijgen van een brief uit het verre New York leidt tot het schrijven van A Stamp From New York.

Dat Gaffney oog voor het wel en wee van de ander wenst te hebben laat zij met Lucy’s Song horen. Ze schreef het stuk voor een vriendin die een moeilijke periode doormaakte. Het is als hart onder de riem te beschouwen en deed mij met zijn opwekkende teneur  onwillekeurig aan May You Never denken. Het ongekunstelde English Summer Rain lijkt een zweempje jazz te bevatten. Het is weliswaar tijdens de Engelse watervloed van 2013 geschreven maar handelt daar niet over. Het verhaal speelt zich domweg af tijdens een fikse regenbui aldus Bella.

Een onbeantwoorde liefde kan de mens gemakkelijk uit zijn evenwicht brengen en tot treurnis leiden. Binnen de bezielde folkballade Whiskey and Wine lijkt Gaffney hier assertief mee om te willen gaan. Het laatste stuk I Will Remember verhaalt over de jaarlijkse dodenherdenking. Hoewel deze dag het motto “opdat wij niet vergeten” kent schiet het collectieve geheugen tekort gezien de vele oorlogen die maar blijven woeden.

Met The Clock That Didn’t Stop toont Bella Gaffney zich wederom als een even jong als beloftevol talent. Belangstellenden doen er goed aan om zich in dit verfrissende album te verdiepen.


Hans Jansen

Webpage http://bellagaffney.weebly.com/
Release voorjaar 2014 Self Released

Alexa Woodward, Might Nigh

De uit South-Carolina afkomstige singer-songwriter en voormalige advocate Alexa Woodward debuteerde in 2008 met An Early Dream. Het betrof een eenvoudig vormgegeven door banjo gedreven album. Het tweede album Speck liet een toenemende gelaagdheid horen. Deze ontwikkeling zette zich voort op het derde album It’s A Good Life, Honey, If You Don’t Grow Weary. Dit album vol met Appalachen folk en blue-grass stond bol van sprookjesachtige muziek vol sagen en mythen waarin het spookte. Muziek met lijntjes naar bijvoorbeeld Abigail Washburn en Gillian Welch. Op dat geraffineerde album verhaalde Alexa van (gebroken) relaties en ander hartzeer waarbij o.a. rijke Bijbelse metaforen, J.D. Salinger, motvlinders en engelen maar ook huilende wolven een rol van betekenis speelden.

Voor haar nieuwe album Might Nigh zocht Woodward naar een ander en voller geluid. In haar eigen woorden niet zozeer een grote stap voorwaarts maar veeleer een logische volgende stap. Het album wordt als nooit tevoren bepaald door de inzet van gitaar, bas en drums. Gebleven zijn de fraaie koortjes, de afgewogen instrumentatie en de licht excentrieke vocalen. Woodward woonde in het verleden in steden als Boston en New York. Op Might Nigh laat zij zich inspireren door de couleur locale uit haar jeugd in de Blue Ridge Mountains. De afgelopen jaren was er sprake van de nodige ups en downs. Ook deze ervaringen heeft zij binnen haar nieuwe werk een plek gegeven.

Met Way On opent Woodward het album met behulp van het vertrouwde geluid van o.a. banjo en cello vergezeld van fijnzinnige koortjes. Nieuw in het geluidsbeeld is een op de achtergrond klinkende trompet. Het zowel in de woestijn als in een diepe canyon gesitueerde Night Jar kent eveneens de banjo als ingrediënt maar wordt verder door sfeervolle toetsen bepaald. Met het fraai verhalende Eli (banjo, zingende zaag en cello) grijpt Woodward, net als met een aantal andere stukken, terug op het het geluid van voorganger Its’A Good Life, Honey, If YouDon’t Grow Weary.

Het afgemeten ritme van de beat box, vergezeld van omfloerste toetsen en gemutileerde gitaar, brengen One Man Band tot leven. Het album piekt met het sfeervolle en vocaal sterke Kingfisher Flew. Daarop volgend wordt de climax bereikt met het verbijsterend mooie No Stars. De met warme elektronische klanken opgebouwde onderhuidse spanning vindt uiteindelijk zijn uitweg in het bevrijdend vlot wegtikkende ritme.

Met Blue Ridge brengt Woodward een hommage aan haar geboortegrond. Na jaren in de stad te hebben gewoond toont het vertrouwde platteland zich als “het hart van alle dingen”. Met het vrolijke door handgeklap en alomtegenwoordige koortje aangevoerde Sylvia beëindigt Woodward welhaast schertsend haar vierde album.

Met een fantasierijke mengeling van meerstemmige vocalen, originele elektronische en vertrouwde akoestische klanken weet Alexa Woodward opnieuw een volstrekt eigen wereld te creëren. Might Nigh is net als zijn voorgangers diep in de Amerikaanse traditie geworteld maar klinkt tegelijkertijd verrassend eigentijds.


Hans Jansen

Webpage http://www.alexawoodward.org/
Releasedatum 11 april 2014 Constant Clip Records

 

Clip van de week

Noteer 6 mei a.s. alvast in je agenda. Op deze datum brengt Natalie Merchant haar zevende soloalbum uit, ditmaal op het Nonesuch label. Merchant nam zelf de productie ter hand. Het album is geheel opgetrokken uit zelfgeschreven liedjes.

Haar stem wordt op het nieuwe album omlijst door een mix van elektrische en akoestische instrumenten. Strijkers, en blazers mengen zich met o.a. Hammond orgel en elektrische gitaar. Meewerkende musici zijn o.a. John Medeski, Erik Della Penna, Elizabeth Mitchell en gospel zangeres Corliss Stafford.

Mocht Giving Up On Everything maatgevend zijn dan wacht de liefhebber een album van formaat.

Lucy Kitchen, Waking

De uit Southampton afkomstige Lucy Kitchen debuteerde onlangs met het album Waking. De basis van het album, gitaar en zang, werden in één keer als een intiem live optreden vastgelegd. Lucy bracht daarna eigenhandig verdere versiering aan bestaande uit fluit, glockenspiel, melodica en percussie. Op deze manier hield ze het wordingsproces geheel in eigen hand alvorens diverse gastmuzikanten drums, bas, viool en cello toevoegden.

Gedurende haar ontwikkeling is Kitchen door o.a. Joni Mitchell, Laura Veirs en Nick Drake geïnspireerd. Haar warme licht hese stem, waarmee ze even gevoelig als breekbaar zingt, roept herinneringen op aan vakgenoten als Patsy Matheson en Beth Orton. Het album Waking staat bol van even stemmige als verlokkelijke liedjes voorzien van ongrijpbare melodieën.

Aangevoerd door akoestische gitaar en ongekunstelde percussie opent het album met titelnummer Waking. Lucy bezingt de sluimering tussen slapen en waken. Door de gekozen werkwijze, eerst het fundament van gitaar en zang vastleggen, kent het album een open karakter. Dit is samen met de spaarzaam aangebrachte muzikale accenten de belangrijkste bekoring van dit album. De fraaie en gemakkelijk beklijvende melodieuze folk nodigt tot vaker luisteren uit.

Wanneer Kitchen meerdere instrumenten toevoegt klinkt het geheel een tikkeltje minder terughoudend. Zo wordt liefdeslied Here verfraaid met viool en drums die het stuk net iets meer vaart geven. Het heerlijke Blue Eyes wordt opgesmukt door een weelderige cello die de bezongen kleur van de ogen meer diepte verleent. Het laatste restje warmte dat ons aan het einde van de zomer rest wordt binnen weeklacht Autumn treffend door een fluit verbeeld en wint hierdoor aan kracht. Met Tide doet Lucy het vurige verzoek om nagenoeg in de ander te verdrinken. Dit losjes georkestreerde stuk spreekt meteen aan. Het album rondt even verderop af met Rumours waarin Kitchen de donkere wolken bezingt behorende bij een relatie die onder druk staat.

Lucy Kitchen presenteert met haar debuut Kitchen een collectie delicate liedjes. Vanuit eigen ervaring verhaalt zij over hartstocht, genegenheid en verlangens. Door her en der verleidelijke accenten aan te brengen weet zij op eenvoudige wijze even fantasierijk als inventief te debuteren.


Hans Jansen

Webpage http://lucykitchen.com/
Releasedatum 28 maart 2014 Bohemia Rose Records

Clip van de week

Deze week aandacht voor Kami Thompson en James Walbourne. Man en vrouw, geliefden bovendien, presenteren beider talenten zich binnenkort als The Rails. Kami is een dochter van Richard & Linda Thompson. Met de tong diep in de wang over haar belangrijkste ambitie: het vervaardigen van het ultieme scheidingsalbum…

Of een heel album van beiden beklijfd staat te bezien. Vooralsnog doet bijgaande versie van Bonnie Portmore van het binnenkort te verschijnen album Fair Warning naar meer verlangen. Het album kent een gastoptreden van o.a. Eliza Carthy.

Patsy Matheson, Domino Girls

Ruim twee jaar geleden verscheen haar tweede album Stories of Angels & Guitars. Het betrof in toonzetting een volstrekt persoonlijk, weemoedig en zeer Engels klinkend album. Het geheel werd vrijwel geheel akoestisch gebracht. Een mengeling van folk versneden met een flinke scheut jazz vergezeld van de bijzonder aangenaam warm hese stem van Patsy Matheson. Deze in West-Yorkshire woonachtige singer-songwriter en multi-instrumentalist is sinds ruim twintig jaar actief.

 

Het nieuwe album verhaalt over interpersoonlijke relaties. De één vindt hierin zijn geluk, de ander blijft tegen beter weten in datzelfde geluk najagen. De eerste drie stukken van het album zijn exemplarisch te noemen. Met het walsje Domino Girls opent Matheson even verleidelijk als aansprekend. Het zet treffend de toon met zijn smaakvolle strijkers en zijn sierlijke melodie. De dames Belinda O’Hooley en Heidi Tidow vormen hierbij het bitterzoete koortje. Met No Contract schetst Matheson vervolgens getormenteerd het relaas van een verstikkende relatie. Het geheel is bijzonder fraai ingekleurd met akoestische gitaar (Matheson), cello (Sarah Smout) staande bas (Jon Short) en sober bespeelde drums van Will Reddy. Slechts aangevoerd door gitaar en een levendige viool (Anna Esslemont) lijkt met The Hollies een zorgeloze zonnige dag te worden bezongen. Niets is minder waar. Tijdens de romantische picknick, geen wolkje aan de lucht, meent hij haar keer op keer onontkoombaar en omstandig trouw te moeten beloven…

Het gevoelig, soms fluisterend, gezongen Seven Buttons telt de kostbare tijd die geliefden naar elkaar verlangen of met elkaar doorbrengen intiem en doeltreffend ingekleurd met een subtiel streepje accordeon van Belinda O’Hooley. Het sinistere From Your Computer tapt uit een geheel ander vaatje. Even dwingend als griezelig wordt hier het fenomeen cyber stalking bezongen met in de hoofdrol een unheimisch overstuurde Fender Rhodes vergezeld van een broeierige staande bas.

Voordat Matheson betrekkelijk luchthartig afsluit met het jazzy, en door Boo Hewerdine geschreven, Chasing Rainbows is het eerst de beurt aan Not The One. Deze als traditional vermomde murder-ballad verhaalt over (het ontkennen van) de liefde totdat de dood erop volgt.

Net als voorganger Stories of Angels & Guitars is het nieuwe album Domino Girls door Patsy Matheson en Phil Snell geproduceerd. Het album onderscheidt zich door fraaie vocalen en weelderige strijkersarrangementen. Ondanks dat Matheson op het nieuwe album voor een rijker pallet gekozen heeft blinkt Domino Girls uit in een delicate en volstrekt naturelle productie.


Hans Jansen

Webpage http://www.patsymatheson.co.uk/
Releasedatum 31 maart 2014 Tomorrow Records

Clip van de week

Deze week aandacht voor de Amerikaanse band Elephant Revival. Het vorig jaar verschenen album These Changing Skies eindige hoog in mijn jaarlijst. Het album werd opgenomen in de rustiek gelegen Bear Creek Studios. Deze tot studio omgebouwde schuur bleek over een prima akoestiek te beschikken.

Het album verhaalt over het dagelijkse leven binnen onze constant veranderende wereld en hoe dit een beroep doet op ons aanpassingsvermogen. De songs op These Changing Skies zijn fraai afgerond en variëren van een tikkeltje bedeesd naar vrolijk en uitgelaten. In vergelijking met voorganger It’s Alive heeft men vooral van de vocalen nog meer werk gemaakt en is ook de ritmesectie verder aangescherpt. Dat de stem van Paine het nodige vermag wordt meteen in het geweldige Remembering A Beginning duidelijk. Het duurde even voordat ik de gaten had dat er in de opening geen sprake is van een blaasinstrument. Deze geluiden mogen toch echt geheel aan de prachtige stem van Bonnie Paine toegeschreven worden.