"All music is folk music. I ain't never heard no horse sing a song" Louis Armstrong

zaterdag 31 maart 2012

Nels Andrews, Scrimshaw


Nels Andrews, Scrimshaw

In 2004 debuteerde Nels Andrews  met zijn album Sunday Shoes. Een album propvol sterke liedjes voorzien van kop en staart waarin regelmatig een warme woestijnwind leek te waaien. Drie jaar later kwam Andrews met opvolger Off Track Betting op de proppen. Ditmaal in een productie van multi-instrumentalistTodd Sickafoose. Sonische randjes bestaande uit o.a. het wine glass orchestra versierden het geheel. Tegelijkertijd onttrokken ze soms het zicht op songs die eerlijk gezegd niet allemaal even sterk uit de verf kwamen. Nu vijf jaar later presenteert Andrews zijn derde album Scrimshaw.

De productie is wederom in handen van Sickafoose en het album telt grotendeels dezelfde bezetting als zijn voorganger. Gelukkig is ook snarenwonder Brandon Seabrook wederom van de partij op banjo, mandoline en akoestische gitaar. Tijdens live concerten maakte hij de nodige indruk met zijn bijzonder geïnspireerde en licht excentrieke snarenspel.

Live optredens van Nels Andrews zijn een loterij. Soms is hij zeer op dreef en ervaar ik zijn concerten als magisch dan weer werkt Andrews zijn optreden welhaast plichtmatig af. Zo zag ik hem en zijn maatje Seabrook eens in Lage Vuursche op de top van zijn kunnen. Tijdens Take Root stond Andrews met zijn band in Groningen de set zonder vuur afwerken. Een artiest als Andrews in de aankomsthal programmeren grenst wat mij betreft ook aan een regelrechte belediging. In dezelfde hal waar het geachte publiek de voeten afveegt en de jas ophangt kan vrijwel niemand tot zijn recht komen.

Op Scrimshaw wordt de vaste kern van muzikanten aangevuld met o.a. Savannah Jo Lack op viool en de vocalen en fluit van Nuala Kennedy. Verder vallen meteen de fraai uitgewerkte koortjes op waarin o.a. Anthony Da Costa en de door mij zeer bewonderde Raina Rose de scepter zwaaien. Een eenzaam en zachtjes huilende pedal steel versterkt de steevast licht melancholische ondertoon waarin Andrews zo excelleert.

Walvisjagers waren in vroeger tijden soms jaren achtereen onderweg om de buit te verschalken. Soms duurde het weken voordat zich een walvis liet zien. Opvarenden hadden op hun lange zee-reizen veel vrije tijd die men vulde met het maken van zelfvlijtproducten voor eigen gebruik of om een kleine bijverdienste te hebben. Scrimshaw werd gemaakt van tanden van zeezoogdieren zoals potvissen en walrussen die in een naïeve stijl gegraveerd werden met scheepsverhalen, versjes, boodschappen of tekeningen. Andrews liet zich bij het tot stand komen van zijn nieuwste album door dit gegeven inspireren. Hier graveert Andrews op geheel eigen wijze zijn verhalen, ditmaal in een plastic schijfje.

Nels Andrews brengt op Scrimshaw meeslepende ballades als Tridents, Small Victories en afsluiter Wisteria. Ook is er up-tempo werk als Starboard te horen en voorzien van een strak spelende ritme-sectie en sterke melodie. Andrews voorzag het door WB Yeats geschreven gedicht Three Hermits van muziek waarbij Brandon Seabrook schittert op springerige snaren. Verder leeft Andrews zich uit in een aantal bijzonder sterke en lang uitgesponnen stukken als Barroom Bards. Hier regeren mandoline en een gemeen krassende gitaar schijnbaar rechtstreeks afkomstig uit een spaghetti western spelend in het gebied tussen Californië en Mexico. De Barroom Bards worden uitgebreid uitgeluid  door het fameuze “Chorus Choir”. Met Lost Year (Off Track Betting), Andrews kan het niet laten met werkelijk elk album ook weer naar zijn eigen werk te verwijzen, levert Nels nogmaals een huzarenstukje af. Ditmaal gedragen door een fraai strijkersarrangement en in het oor springende percussie gevolgd door een fraai coda.

Op Scrimshaw combineert Nels Andrews zijn vakmanschap met zin voor goed gedoseerd avontuur en overtreft hiermee zichzelf ruimschoots.

Hans Jansen

Website http://www.nelsandrews.com
Releasedatum, 6 maart 2012, Self Release. 

dinsdag 13 maart 2012

Miranda Sykes & Rex Preston


Miranda Sykes & Rex Preston

Miranda Sykes is ruim 8 jaar lid van het in Engeland zeer populaire Show of Hands en bespeelt de contrabas. Daarnaast produceerde zij tot op heden drie verdienstelijke solo-albums. Rex Preston figureert prominent in de kleine Britse blue-grass scene en bespeelt ruim 20 jaar de mandoline, de laatste jaren binnen The Scoville Units. Wanneer Miranda 3 jaar geleden een gastoptreden binnen The Scovillle Units verzorgt, vinden beiden elkaar in zowel muzikaal als in relationeel opzicht. Een serie gezamenlijke optredens doet de vraag naar een duo-album toenemen.

De ongebruikelijke combinatie van het diepe contrabas geluid en de veelzijdig inzetbare mandoline vergezeld van vocalen blijkt wonderwel te werken. Beiden voelen zich aangetrokken tot hedendaagse songs waarin niet zelden een jazzy ondertoon te beluisteren is. Het titelloze debuutalbum van dit duo laat horen dat de talenten van beiden in deze muzikale habitat hier volop tot wasdom komen.
Gezamenlijk selecteerde men een aantal bijzondere covers vergezeld van een incidentele traditional en een zelfgeschreven instrumental. Rex Preston ontfermt zich over de productie hierbij geholpen door Joe Rusby. Preston covert Love Is Not A Flower (Ryan Roberts) en brengt verder de traditional A Kiss In The Morning Early evenals de sierlijke instrumental 4AM.

Het leeuwendeel van de vocalen op dit debuut worden echter door Sykes gebracht. Zij blijkt over een warme, krachtige en heldere stem te beschikken waarmee zij ook probleemloos hoger gelegen gebieden weet te bereiken. Het album opent met de weergaloze cover Old Man Times (Kate Rusby). Het opgeschroefde tempo en Miranda’s vocale inzet blaast hierbij het stof van het origineel. Opvolger Only One Way (Karine Polwart) weet volop te profiteren van de kleine bezetting en wint hierdoor aan kracht.

Peter Bradley Adams mag zich tweemaal in de belangstelling van het duo koesteren. Zijn So Are You To Me en ook de verstilde ballade I Tell Myself wordt hier gebracht. Als onverbeterlijk liefhebber van dergelijke verstilling ervaar ik dit als één van de hoogtepunten  maar laat ik niet op de zaken vooruit lopen. Preston’s vroegere studie electronische muziek leidde wellicht tot de keuze om Between Sheets van Imogen Heap te coveren en is hier in feërieke vocalen gedrenkt. Meer aardse sferen worden in het jazzy Sweet Pea / Mean To Me (Amos Lee/ Roy Turk & Fred E. Ahlert) aangeboord. Met Trouble (Over The Rhine’s Karin Bergquist) voegen beiden een snufje swing toe.

In vocaal opzicht dicht ik Sykes het nodige toe, zoveel mag inmiddels wel duidelijk zijn. De angstwekkende intensiteit van Patty Griffin streeft zij gelukkig niet na in het fraai gebrachte Rain. En wat staat “gewoon heel erg mooi” dit lied hier goed zonder afbreuk aan het origineel te doen. Afsluiter One Good Year (Slaid Cleaves/ Steve Brooks) vormt het voorbeeldige slotstuk van dit al even voorbeeldige debuutalbum. In eenvoud schuilt kracht.


Hans Jansen

Website, http://www.sykespreston.com/
Releasedatum, 20 februari 2012, Hands On Music

 

donderdag 16 februari 2012

Dave McGraw & Mandy Fer, Seed Of A Pine


Dave McGraw & Mandy Fer, Seed Of A Pine

Soms is het geheel meer dan de som der delen. Een bijzonder fraai staaltje van synergie laten Dave McGraw en Mandy Fer op hun allereerste duo-album Seed Of Pine getiteld horen. Dave McGraw leverde in het verleden een aantal niet meer dan als verdienstelijk te beschouwen solo albums af. Mandy Ferrarini debuteerde in 2010 met het album The Other Side een album exclusief bevolkt met haar stem en gitaar. Kale folksongs in de traditie van o.a. Ani Difranco gebracht.

In de zomer van 2011 combineerden beiden hun niet geringe kwaliteiten onder productionele begeleiding van Zach Goheen in de Minbal Studio te Chicago. Goheen heeft eerder bemoeienis gehad met de albums van bijvoorbeeld Po’Girl, Cass McCombs en J.T.  Nero. Hier resulteert deze samenwerking, met inbreng van o.a. Po’ Girl Allison Russell, Peter Mulvey en JT Nero, in een album vol fijnzinnige en meestal ingetogen folksongs van de bovenste plank.

Het hele album straalt een warme en rustgevende sfeer uit waarbij de nadruk ligt op de volle akoestische klank van de instrumenten en welhaast perfecte samenzang. Het geheel wordt incidenteel doorsneden door een opvallend fraaie elektrische gitaar van multi-instrumentaliste Mandy Fer. Seed Of A Pine is opgetrokken uit elf zelfgeschreven songs. Deze worden doorgaans beurtelings door beiden gebracht en voorzien van onderscheidende arrangementen. Hierbij moet ook het volstrekt naturelle drumwerk van Andrew Lauher genoemd worden. Niet zelden gaan hierbij mijn gedachten uit naar het vergelijkbare drumwerk van Billy Conway. Verder levert Nora Barton stuwend en dan weer sonoor klinkend cello werk aan. Christopher Merrrill bespeelt staande en elektrische bas, Jared Rabin de viool.

Seed Of A Pine bewoont inmiddels ruim een maand mijn cd speler en vergezelde hierbij tot mijn genoegen mijn woon-werkverkeer. Na herhaalde beluistering associeer ik de stem van McGraw meer en meer met die van Jeffrey Foucault. Zowel klankkleur als frasering kennen de nodige overeenkomsten. McGraw en Fer verzorgden in het recente verleden reeds het voorprogramma van Foucault. Mandy Fer’s vocalen doen mij onwillekeurig denken aan die van Norah Jones. Hierbij moet aangetekend worden dat Fer met haar warm hese en ontspannen stem veel meer articuleert en en ook aardser klinkt dan haar beroemde collega.

Peter Mulvey levert naast achtergrondvocalen een kalme en weinig opvallende elektrische gitaarpartij aan op Golden Grey. Het leeuwendeel van de instrumentatie en prominente gitaarpartijen worden door Mandy Fer aangeleverd. Zo kent het zich meteen in je gehoor vastbijtende Serotiny een donker getoonzette en onweerstaanbaar dwingende riff die je regelrecht de song intrekt. De, ondanks haar getroubleerde achtergrond, immer sprankelende Allison Russell voorziet opener So Comes The Day, het al eerder genoemde Serotony en ook Forget The Diamonds van haar gloedvolle achtergrondvocalen. Dat de stemmen van McGraw en Fer bijzonder goed harmoniëren laat het met Spaanse accenten voorziene Comin’ Down horen. Fer voorziet dit eigenhandig van een ruwhouten twangende gitaarsolo die tegelijkertijd puntig klinkt. In het intimistische Grow zingen beide geliefden elkaar toe, een verre viool klinkt.

Dit indrukwekkende en poëtische folk album is subtiel doordrenkt met jazz, blues en gospel. Het kan door eenieder die ook het uit de onvolprezen Signature Sounds studio’s afkomstige werk doorgaans waardeert en een warm hart toedraagt blind aangeschaft worden.


Hans Jansen

Website, http://daveandmandymusic.com/
Releasedatum, 12 februari 2012, Self Release

 

vrijdag 10 februari 2012

O’Hooley & Tidow, The Fragile


O’Hooley & Tidow, The Fragile

Twee jaar geleden debuteerden Belinda O’Hooley en Heidi Tidow met het album Silent June. Een enigszins donker getint folkalbum waarop zowel de bijzonder fraai uitgewerkte piano- als de zangpartijen om voorrrang streden. Onlangs zag opvolger The Fragile het licht waarop niet slechts piano, zang en accordeon op de voorgrond staan maar nu vergezeld worden van prachtige strijkersarrangementen.

Belinda O’Hooley debuteerde in 2005 met het piano gedreven folk-jazz album Music Is My Silence en maakte deel uit van Rachel Unthank and the Winterset. Verder speelde zij samen met o.a. Nic Jones en Jackie Oates. In 2009 ontmoette zij Heidi Tidow. Beide uit Yorkshire afkomstige dames laten zich inspireren door o.a. Ierse traditionele muziek. Beiden zijn voorvechters van gelijke rechten voor homo’s en lesbiënnes en brengen hun albums zelfbewust uit via het coöperatieve No Masters label.Vorig jaar stuwden O’Hooley en Tidow met hun bijdragen het debuutalbum Adelphi Has To Fly van Lucy Ward tot grotere hoogtes.

Op The Fragile kiezen O’Hooley en Tidow voor kwetsbaarheid en ontroering als aangrijpingspunt voor hun emotionele liedjes steevast gebracht in kristalhelder harmoniërende zanglijnen. De verpakking van het album is bijzonder fraai vormgegeven waarbij het fraaie en naïeve artwork vertedering oproept. De hoesillustratie combineert beider fascinatie voor vogels (roodborstjes!) met de beeltenis van Heidi’s Duitse grootmoeder. Ouderen, leeftijd en verlies, het zal vaker als thema opduiken.

O’Hoolye en Tidow leveren met opener The Tallest Tree meteen hun visitekaartje af. Rollende percussie, stuwende piano en strijkers welke melodieuze kleur op de wangen aanbrengen. Beiden spelen op The Fragile met genoegen met verschillende rollen. Zo voert men Gentleman Jack op, een grootgrondbezitster in de 18e eeuw. Uitdagend en wellustig wordt er verhaald van deze Gentleman Jack of Jack the Lass. Zij hield gedetailleerde lijsten bij van haar seksuele veroveringen in code opgeschreven. Uiteraard werd de code later verbroken. Dit tot groot verdriet van echtgenoten vele kilometers in de omtrek...

Dat O’Hooley en Tidow zonder problemen op hun vocalen kunnen vertrouwen laat het a-cappella en eenstemmig gezongen Teardrop (Massive Attack) horen. Ter inspiratie diende Elizabeth Frazer’s (Cocteau Twins) versie. Piano, zang en de accordeon van Andy Cutting dragen het ingetogen Calling Me alvorens beiden overgaan tot één van de sleutelstukken Mein Deern. Het handelt over de laatste uren van Heidi’s grootmoeder en kent als hommage aan haar enige Duitse tekstregels. "Ze had de ambitie om een ​​performer te zijn en speelde accordeon. In de oorlog was zij verpleegster en eindigde uiteindelijk als moeder van een gezin”.

In het tweede steutelstuk  Ronnies Song breken O’Hooley en Tidow een lans voor de acceptatie van homo’s en lesbiënnes. Beiden hebben jammer genoeg onfortuinlijke ervaringen opgedaan waarbij zij helaas ook met fysiek geweld te maken kregen. De bezongen Ronnie wordt in het theater liefdevol onder de vleugels genomen door een aanwezige actrice. Het Diversity Choir luidt Ronnies Song uit met het credo: “A person is a person. It makes no odds to me”.
Een ode aan de geliefde kat in Madgie In The Summerlands sluit het album af. Vriendin en collega Jackie Oates neemt het voortouw in de vocalen. Fluitende vogels klinken, Madgie is in de kattenhemel ook wel The Summerlands genoemd.

The Fragile, een bijzonder fraai en harmonisch album vol verleidelijke arrangementen en roerende stemmen.

Hans Jansen.

Website,  http://ohooleyandtidow.com/
Releasedatum, 6 februari 2012,  No Masters Coöperative
 

donderdag 26 januari 2012

Patsy Matheson, Stories of Angels & Guitars.


Patsy Matheson, Stories of Angels & Guitars.

Ze is woonachtig in West-Yorkshire en sinds ruim twintig jaar actief als singer-songwriter en multi-instrumentaliste o.a. binnen het all female Waking the Witch. In 2008 verschijnt haar eerste soloalbum A Little Piece Of England, onlangs gevolgd door het tweede album Stories of Angels & Guitars. Vrijwel geheel akoestisch gebrachte folk versneden met een flinke scheut jazz is haar metier. Een heerlijke combinatie gebracht met een bijzonder aangenaam warm hese stem met reminiscenties naar o.a. Beth Orton waarbij zij de gevoelstemperatuur nog een paar graden extra weet op te stoken. Patsy Matheson is haar naam.

Klonk haar debuut A Little Piece Of England reeds tamelijk intiem op haar laatste album Stories of Angels & Guitars klinkt Patsy ronduit delicaat in een volstrekt naturelle productie van haarzelf en Phil Snell. Hierbij begeleidt zij zichzelf op o.a. gitaar, mandoline, xylophoon en glockenspiel. Hugh Whitaker (Housemartins) assisteert op subtiele drums en Jon Short op contrabas.

Stories of Angels & Guitars opent met het etherische Under Your Wing waarbij Patsy’s  vocalen in fraaie laagjes opgebouwd zijn. Een eenzame gitaar wordt na drie minuten vergezeld door zacht tikkende drums en een flintertje mandoline. Met No Angels en Adoption verschaft Matheson zichzelf vaste grond onder de voeten. Fraai vertolkte  teleurstelling en ander hartzeer waarbij drums en contrabas de nodige gronding aanbrengen. “You put my heart up for adoption, you crush it like a can”. Dit blijkt slechts de opmaat te zijn voor het hoogtepunt If You Ask Me. Met zijn eenvoudige gitaarmotief en spitsvondig plukkende bas draait het jazzy lied ontspannen om zijn eigen as.

In het op fluistersterkte gebrachte en meanderende So The Same lijkt Patheson in tweespraak met zichzelf te verkeren. Ze komt tot de slotsom dat de bezongen ander en zijzelf weliswaar heel verschillend lijken maar uiteindelijk toch ook erg op elkaar lijken. Met Hundred Guitars schroeft Matheson het tempo omhoog om vervolgens met het door slechts een harmonium gedragen Shining Silver uit te pakken.

Patsy nadert het einde van Stories of Angels & Guitars geheel solo met het van een pakkend refrein voorziene Water is over the Weir. De gelaagde vocalen doen nogmaals uitstekend dienst evenals de tintelfrisse mandoline. Afsluiter is het hartverscheurende relaas Sylvia Jean waarin Sylvia’s geliefde als piloot zijn onfortuinlijke en smartelijke einde hoog in de lucht boven Schotland vindt tijdens de Koude Oorlog.

Stories of Angels & Guitars, in toonzetting een volstrekt persoonlijk, weemoedig en zeer Engels klinkend album. Wat mij betreft is de jaarlijkse stroom van meeslepende albums, hoewel steevast bescheiden van omvang, met dit album weer geheel op gang gekomen.

Hans Jansen.

Website http://www.patsymatheson.co
Releasedatum 16 januari 2012, Tomorrow Records


 

donderdag 5 januari 2012

Michael Lewis, The Natural World


Michael Lewis, The Natural World

Grensgebieden zowel in de natuur als in onze emoties, creativiteit en ratio. Magische ervaringen wanneer we de nacht achter ons laten en het langzamerhand ochtend wordt. Mythische momenten wanneer tijdens een wandeling het veld in bos overgaat. Deze grensgebieden inspireerden Michael Lewis bij het samenstellen van zijn solodebuut The Natural World. Een album getooid met de ondertitel Lyric-Driven Songs Of The Borderland. Lewis benadrukt dat hij het nodige te vertellen heeft vanuit zijn hart en hoofd. Samen met zijn vrouw Denise Wilson vormt Michael, afkomstig uit Indiana, het duo Traveler’s Dream. Men speelt sinds elf jaar samen en schrijft inmiddels vier albums op hun conto. Hierbij putten beiden uit de Keltische folk en Amerikaanse traditionele muziek waarbij ook o.a. Frans-Canada als inspiratiebron dient.

Op The Natural World laat Lewis zich door zijn vrouw bijstaan op harmony vocals en Irish flute. Het instrumentarium bestaat verder uit cello, viool, staande en fretloze bas. Michael neemt gitaren, mandoline, bouzouki, piano en percussie voor zijn rekening evenals de vlekkeloze en open productie van het album. Zijn warme stem spreekt direct aan, de voordracht bedeesd en ingetogen als David Wilcox en Larry John McNally. Het akoestische en klaterende gitaarspel is kristalhelder als dat van Bruce Cockburn. In zijn teksten deelt Lewis zijn voorliefde voor lyrische beschrijvingen van de natuur met de jonge Cockburn waarbij tevens het werk van Erica Wheeler op haar onvolprezen Good Summer Rain uitstekend als referentiepunt dienstdoen kan.

Naast een ondertitel bij het gehele album vermeldt Michael bij elke song in welke maand en jaar deze geschreven werd en vaak tevens voorzien van een korte introductie. Hierdoor leest het bijgevoegde boekje welhaast als een inkijkje in zijn persoonlijke dagboek. Op The Natural World maakt Lewis vele wandelingen die niet zelden tot nieuwe inzichten leiden waarvan hij hier geïnspireerd verslag doet in dertien schitterende songs en één instrumentaal stuk waarin hij een winterse tuin tot leven wekt.

De overgang van het donker naar het licht vangt Michael in Solstice Night. Dit was onlangs mijn allereerste kennismaking met zijn muziek en deed mij onmiddelijk tot aankoop van het album overgaan. Lewis belijdt hier zijn voorliefde voor de winter en de stilte wanneer er een dik pak sneeuw gevallen is. De donkere en langste nacht van het jaar verlicht door sneeuw. Dat hij een aandachtig beschouwer van zijn natuurlijke omgeving en zichzelf is laat What I Believe horen en waarbij “anders kijken” tot verdere verdieping leidt.

In het meeslepende Something To Give vraagt Michael zich af wat juist hij kan doen om de wereld tot een iets betere plek te maken en waarin hij zijn vrienden en zijn vrouw liefdevol portretteert. Het absolute hoogtepunt van dit puntgave album is wat mij betreft het met een kraakheldere mandoline openende Into The World I Go. Lewis beschrijft hier hoe hij in alle vroegte op staat om aan één van zijn vele wandelingen in de alomtegenwoordige natuur te beginnen. Dit is Michael Lewis ten voeten uit: “streams and dreams play in my head, fresh as dew on summer’s bed, now sets my mood, I close the door, into the fields I go”. Luister, ergens daar in de verte huilt een coyote...

Volstrekt oprecht en ongekunsteld, The Natural World door Michael Lewis. Een pronkjuweel.


Hans Jansen

Website,  http://michaellewismusic.net/
Releasedatum, winter 2011 Self Release
 

woensdag 23 november 2011

Josienne Clarke, One Light Is Gone.


Josienne Clarke, One Light Is Gone.

Het gebeurt zelden, muziek die bij eerste beluistering de adem stokt. Zit en luister. Josienne Clarke, acoustic folk artist aldus haar visitekaartje. Clarke is afkomstig uit Sussex, zij leert gitaar spelen van haar vader. Haar stem is klassiek geschoold, krachtig, hoog en zuiver. Het moet geweldig zijn: zo jong en over zoveel talent te beschikken. Josienne maakt momenteel furore in de huidige Londense folk scene. Zij grijpt terug naar het Britse folkgeluid van eind jaren zestig, begin jaren zeventig van illustere voorgangsters als Shelagh McDonald, Anne Briggs en Sandy Denny. Josienne weet dit geluid zeer overtuigend naar onze tijd te vertalen. Clarke wordt hierbij ondersteund door gitarist Ben Walker spelend in de traditie van o.a. Bert Jansch en Martin Simpson en tevens verantwoordelijk voor de bijzonder fraaie arrangementen. Het album heeft een kristalheldere productie waarbij stem en gitaar centraal in het geluidsbeeld geplaatst zijn. Cello, viool en staande bas spelen een vooraanstaande rol naast incidentele drums en piano.

Clarke opent haar album met The Birds, een ballade vol verlangen en badend in een schitterend strijkersarrangement. Wat een manier om je album te openen. Verdere verstilling volgt meteen in Midnight Moon. Walker’s akoestische gitaar schittert hier maar ook elders werkelijk van begin tot eind. Hij roept met zijn spel werelden op zonder zijn fabuleuze talent overdadig te etaleren. De titelsong One Light Is Gone is strikt voor stem en akoestische gitaar gereserveerd. Het resultaat lijkt bestemd om de tand van de tijd te doorstaan.

De melancholische schoonheid van het hemelse Out To Sea zou thematisch niet misstaan op June Tabor’s meest recente album Ashore. De donkere themathiek van het gehele album doet mijn gedachten tevens uitgaan naar Annemarieke Coenders’ debuutalbum Go. Al dit hartzeer en doorwaakte nachten worden regelmatig onderbroken door bedrieglijk opgewekt aandoende songs als All My Truth, On The Ropes en Die Trying.

Het album nadert zijn einde met het berustende en verdrietige An End, laat een subtiele elektrische gitaar horen in Done en laat de luisteraar vervolgens verweesd achter met het intens bitterzoete A Troubled Win. Nog eenmaal in glorieuze pracht badend en vervolgens stilte, weldadig pijnlijke stilte.


Hans Jansen.

Website http://www.josienneclarke.co.uk/
Releasedatum, 1 november 2010, Hatfish Music Ltd.