"All music is folk music. I ain't never heard no horse sing a song" Louis Armstrong

zondag 1 juli 2012

Chris Sarjeant, Heirlooms


Chris Sarjeant, Heirlooms

De opmars van vrouwen binnen bedrijven en instituties is de afgelopen decennia indrukwekkend te noemen. Het aandeel van vrouwen in de hogere functies blijft nu nog steken op 20 procent. Het is, op basis van het feit dat meisjes het binnen het onderwijs al jaren lang beter doen dan jongens, slechts een kwestie van tijd dat de rollen omgedraaid zijn. Over 25 jaar zal de discussie over mannenquota gaan i.p.v. over vrouwenquota. Sinds enkele jaren heeft zich dat proces binnen mijn muziekcollectie voltrokken. Kijk ik naar mijn jaarlijsten van de afgelopen vier jaar dan worden deze in toenemende mate (50 tot 80 procent) bevolkt door vrouwelijke artiesten. Onlangs vroeg ik mij af of er binnen bijvoorbeeld de Engelse folk ├╝berhaupt nog wel mannen met talent aan de weg timmeren. Als late her bekeerde maakte ik een inhaalslag door het werk van o.a. Chris Wood, Martin Simpson en ook Nic Jones te kopen maar veel meer mannen dan dat konden tot heden mijn aandacht niet trekken. Totdat onlangs het werk van Chris Sarjeant mijn weg kruiste. Met een schok van herkenning realiseerde ik mij dat Sarjeant, weliswaar als beginnend artiest, in dit illuster gezelschap thuishoort.

Zowel vader Derek als moeder Hazel was vanaf de jaren zestig actief binnen de Britse folk-scene. Chris liet zich begin deze eeuw aanvankelijk opleiden tot klassiek pianist aan het Royal Northern College of Music te Manchester alvorens hij de geluiden uit zijn jeugd herontdekte en het roer omgooide en besloot om zich verder aan de volksmuziek te wijden. De eerste vrucht van zijn inspanningen zag onlangs het licht onder de toepasselijke titel Heirlooms (Erfstukken). De titel verwijst naar een aantal nummers gekoesterd en doorgegeven door opeenvolgende generaties binnen zijn familie. Hij combineert deze met een aantal van zijn eigen favorieten waarbij zijn onderscheidende akoestische gitaarspel en zijn aangename en kalme voordracht centraal staan. Sommigen trekken hierbij lijntjes naar het werk van groten als Martin Carthy maar ook Dick Gaughan. Naast vocalen en gitaar levert Sarjeant harmonium en piano aan verder bijgestaan door accordeon, melodeon, concertina, percussie en verschillende strijkers. Prominente gasten zijn Jackie Oates (viola, achtergrondvocalen) en Vicki Swann (nyckelharpa, staande bas).

Het album opent met de prachtballade Bonny Labouring Boy die Chris van zijn vader leerde. Zijn fraaie stem en akoestische gitaarspel boeien meteen en trekken de luisteraar het album binnen. Sarjeant toont zich op het gedragen gebrachte Lord Marlborough als een volleerd verhalenverteller waarbij zijn stemgebruik mij meermalen aan Chris Wood doet denken. Even verderop volgt verdere verstilling met Farewell Dearest Nancy waarop Sarjeant zichzelf op piano begeleidt hier vergezeld van een viool. Op Streams of Lovely Nancy en mijn persoonlijke favoriet Bay of Biscay duetteren Sarjeant en Jackie Oates waarbij beider stemmen fraai samensmelten. Van een toekomstig duo-album valt voorlopig slechts te dromen.

Naast stijlvolle ingetogenheid valt er op Heirlooms ook ruimschoots van de nodige lichtvoetigheid te genieten. Zo is er het vrolijke Coast of Barbary waarbij de aldoor feestelijk klinkende concertina in het oor springt en ook Chilbridge Fair met zijn aanstekelijke ritme en accordeon. Het enige moderne lied dat binnen deze collectie opgenomen is heet Coal not Dole, een welbekende politieke slogan in de Thatcher jaren. Wellicht is Coal not Cole nog het best bekend in de versie van John Tams. Het is door Kay Sutcliffe geschreven wiens man in 1984 bij een tragisch mijnongeluk om het leven kwam. Ter verdere verluchtiging van Heirlooms strooit Sarjeant met een tweetal instrumentale stukken. Op Once I Loved a Maiden Fair laat Chris zich inspireren door Dave Swarbrick’s vroegere versie op mandoline nu hier  op akoestische gitaar gebracht. Het door Kathryn Tickell’s geschreven en van origine  op o.a. Northumbriam Pipe gespeelde AB Hornpipe/Mrs Bolowski’s wordt nu van een even puntige als elegante akoestische gitaar voorzien.

Het album sluit af met Wanton Seed. Het betreft hier een traditional ook door Nic Jones vastgelegd op zijn album The Noah’s Ark Trap. Dit is Sarjeant ’s eigen bescheiden hommage aan de grote meester die ondanks de desastreuze gevolgen van zijn auto-ongeluk begin jaren tachtig nu voorzichtig weer aan de weg timmert.

Op Heirlooms brengt Chris Serjeant van generatie op generatie doorgegeven verhalen. Verhalen als geschenken uit heden en verleden opnieuw opgepoetst. Een debuut dat dromen doet van een glansrijke loopbaan. Wat mij betreft: debuut van het jaar!


Hans Jansen

Releasedatum, 4 juni 2012 Wild Goose