Emily Barker & The Red Clay Halo

Het lijkt een bescheiden trend: het met bezwaard hart aankondigen dat de samenwerking en de daarbij horende activiteiten voorlopig opgeschort worden. Het voorlopige karakter van deze mededeling wordt vervolgens vaker geruisloos voor onbepaalde termijn gecontinueerd. Een paar maanden geleden bracht Joy Kills Sorrow dergelijk nieuws. Deze week is het de beurt aan Emily Barker & The Red Clay Halo. In het najaar trekt men nog eenmaal langs de Engelse podia waarna men zich met afzonderlijke projecten bezig gaat houden.

Emily Barker, Australische van geboorte, debuteerde in 2007 verdienstelijk met het country folk album Photos, Fires, Fables. Met The Red Clay Halo vervaardigde zij opvolger Despite The Snow. Het album genereerde extra aandacht daar track Nostalgia als titelmuziek van de Engelse Wallander serie werd ingezet.

Het album Almanac betekende een volgende stap in Barker’s ontwikkeling. Met het album ontwikkelde het gezelschap zich van verdienstelijk en veelbelovend tot één van de vaandeldragers van de moderne Engelse folk. Almanac laat zich tot op vandaag beluisteren als een naadloos en samenhangend album waarbij de leden sterk naar elkaar toegegroeid zijn. Het album bestrijkt een rijk muzikaal spectrum en biedt een scala aan emoties.

Met Dear River voegde men, schijnbaar op zoek naar een breder publiek, elementen toe aan het geluid uit zowel de americana als rock. Deze verwijdering van de meer traditionele folk leverde een enigszins tweeslachtig resultaat op. Nu o.a. Emily Barker met haar nieuwe formatie Vena Portae en Gill Sandell met haar solocarrière aan de weg timmeren is blijkbaar de tijd rijp om Emily Barker & The Red Clay Halo (definitief?) in de mottenballen te leggen.

 

Clip van de week

De video behorend bij het atmosferische en meanderende Amsterdam van Gregory Alan Isakov is met behulp van de zogenaamde stop-motion (beeld voor beeld) techniek gemaakt.  De video kwam gedurende een periode van anderhalve maand tot stand en maakt tevens gebruik van diorama’s en schaduwspel.

Ewan McLennan, Stories Still Untold

Onlangs werd ik gegrepen door het werk van de Schotse folkzanger Ewan McLennan. Zijn eerste twee albums gingen tot voor kort geheel langs mij heen. Collega en mentor Martin Simpson verfraaide met zijn gitaar het voorgaande album The Last Bird To Sing. Voor het nieuwe album Stories Still Untold staat hij samen met Dick Gaughan ditmaal McLennan met raad en daad bij. Net als Gaughan beschikt McLennan over een bijzondere en karakteristieke zangstem. Gecombineerd met zijn rijk geschakeerde gitaarspel levert dit misschien wel zijn beste album tot nu toe op.

Bij het tot stand komen van de vorige albums legde McLennan een van tevoren gemaakte selectie vast. Ditmaal betrok hij de studio voorzien van een ruime collectie liederen. Vervolgens besloot hij ter plekke wat het beste bij elkaar paste. McLennan laat zich opnieuw door een aantal gerenommeerde muzikanten bijstaan. Ditmaal spelen Salt House leden Lauren MacColl (altviool) en Siobhan Miller (achtergrondvocalen) een rol naast Beth Porter (cello), Inge Thomson (accordeon) en Ross Ainslie (fluit). Hoewel het album hiermee breder van opzet lijkt is het geheel juist spaarzaam geïnstrumenteerd.

Naast traditionele en zelfgeschreven stukken vertolkt McLennan werk van o.a. de Schotse dichter Robert Burns. Met akoestische gitaar, cello en fluit opent het album. Zij onderstrepen binnen A Beggar het verhaal van de stelende bedelaar en zijn jonge geliefde. Out On The Banks laat diezelfde cello prominent binnen het geluidsbeeld figureren. In het met een fraaie zangmelodie opgesierde The Shearing wordt een ongelukkige meid door haar soldaat, op weg naar het front, achtergelaten. Enkele weken geleden maakte ik via internetradio door  Song of the Lower Classes  voor het eerst kennis  met Stories Still Untold. Eén van de auteurs van dit lied, Ernest Jones, werd in 1848 tot twee jaar eenzame opsluiting veroordeeld voor zijn als opruiend beoordeelde toespraken. Rechtstreeks in het hart van het album geplaatst bereikt McLellan met het zelfgeschreven The Ballad of Amy Nielsen een onbetwistbaar hoogtepunt. Hij is zichtbaar trots op het resultaat gezien het uitdrukkelijk vermeldde `This is a song I wrote` in plaats van de gebruikelijke credits. Het aangrijpende lied, dat tevens de titel van het album aanlevert, portretteert verschillende generaties scheepswerkers uit Dublin door de jaren heen.

Anaïs Mitchell en Jefferson Hamer putten vorig jaar uit de door Francis J. Child aangelegde verzameling `The English and Scottish Popular Ballads` ten behoeve van het Child Ballads album. McLennan brengt op zijn beurt Prince Robert waarin de prins de woede van zijn moeder wekt door, zeer tegen haar uitdrukkelijke wens in, toch met zijn liefje te trouwen. Helaas overleeft de prins dit avontuur niet. Moeder vergiftigt hem om zich vervolgens in het verdriet van zijn weduwe te verkneukelen. Het album besluit met het fraai melodieuze Coorie Doon waarin een door het vele werken vermoeide mijnwerker zijn kind liefdevol toezingt.

Met Stories Still Untold brengt Ewan McLennan verhalen waarmee hij het heden met het verleden verbinden wil. Hij wil hierbij vooral over het leven van gewone mensen vertellen. Het resultaat is een even oprecht als aangrijpend album.

Hans Jansen

Webpage http://www.ewanmclennan.co.uk/
Releasedatum 29 september 2014 Fellside

Clip van de week

Mogelijk is het vele malen ingewikkelder dan wij gewone stervelingen vermoeden: een pakketje vervoeren en afleveren. Mogelijk dat er bij Royal Mail of PostNL toch heus goede mensen werken. Tot op heden is het deze organisatie(s) na maar liefst twee weken echter niet gelukt het nieuwe album van Ewan McLennan bij mij thuis te bezorgen. Ik dacht tijdig een vroege kopie te kunnen bemachtigen... Ter vergelijking, Mark Erelli’s laatste album (helemaal uit het verre Noord Amerika) bereikte mij binnen vijf dagen. Helaas beste lezer, voorlopig zult u het zonder review van ’s mans laatste album moeten doen. Ewan onderneemt komende week manmoedig een nieuwe poging. Tot die tijd, fingers crossed! Ach, bestelblues...

Leo James, High Times & Bad Weather

Gestoken in een eenvoudig kartonnen hoesje presenteert de Britse singer-songwriter Leo James zijn nieuwe album High Times & Bad Weather. Voor hem geen spannende artiestennaam of gesoigneerd uiterlijk. In houthakkershemd, spijkerbroek en voorzien van een akoestische gitaar laat hij zich ergens aan de oever van een meer portretteren. Sommige artiesten kunnen nu eenmaal geheel op de kwaliteit van hun werk vertrouwen.

Leo James begon in zijn late tienerjaren met gitaar spelen en liedjes schrijven. Hij liet zich hierbij inspireren door folk, blues en country muzikanten afkomstig van de Britse eilanden en Noord Amerika. Hij studeerde slide gitaar bij Philip Henry die momenteel samen met Hannah Martin binnen de Britse folk scene furore maakt. Tevens bracht hij enige tijd in India door waar hij bij slide gitarist Pandit Debashish Bhattacharya in de leer ging en de klassieke Hindoestaanse klassieke muziek bestudeerde.

Het is mij onmogelijk om naar het werk van Leo James te luisteren zonder dat hierbij de gedachten afdwalen naar de warme vocalen van John Martyn. James blijkt over een vergelijkbaar zachte en verleidelijk hese stem als zijn vooraanstaande voorganger te bezitten. Zijn prachtig vloeiende spel op lap steel, dobro en gitaar doen mij wel wat aan dat van Kelly Joe Phelps denken. Op zijn beurt werd Phelps met John Martyn vergeleken waarmee de cirkel rond is. Leo James heeft de afgelopen jaren in het live circuit doorgebracht. Hij speelde op festivals, in kroegen en folk clubs.

Voor zijn nieuwe album HighTimes & Bad Weather schreef James dertien stukken waarbij zowel het kalme als het onopgesmukte karakter zich in de kijker spelen. Daaronder zijn twee instrumentals te beluisteren. Halverwege het album positioneert Leo het kort maar krachtige White Flag en sluit af met het sprankelende Trough Thick & Thin dat ook wel wat aan het werk van Leo Kottke doet denken. James laat zich door Sid Goldsmith op staande bas ondersteunen. Goldsmith is tevens verantwoordelijk voor de opname en de mix van het album.

De songs op High Times & Bad Weather worden zonder toeters en bellen gebracht waardoor zij in alle intensiteit kunnen stralen. Het album opent opperbest met Together We Ride. Met zijn veelzijdige snarenspel en rijk geschakeerde stem drukt Leo James meteen zijn stempel op het geheel. Hij weet deze hoge standaard moeiteloos op het gehele album vast te houden. Naast de al eerder genoemde instrumenten brengt hij, zoals op het gepassioneerd gezongen Isobel, met incidentele inzet van de mondharmonica zijn werk verder tot leven. Het boeiende Nervous Disposition en Two Left Feet behoren met inventief snarenspel en fraaie stembuigingen tevens tot de hoogtepunten.

Met het over de gehele linie sterke High Times & Bad Weather presenteert Leo James zich als een bijzonder en talentvolle vakman. Het fraai opgenomen album laat zowel snaren als stem optimaal tot hun recht komen.


Hans Jansen

Webpage http://leojames.co.uk/
Releasedatum 20 Augustus 2014 Eigen Beheer

Mark Erelli, Milltowns

De uit New England afkomstige singer-songwriter Mark Erelli hield zich op het 2010 verschenen Little Vigils bezig met thema’s als de liefde en zijn beslommeringen als kersverse huisvader. Op het onlangs verschenen album Milltowns brengt hij een ode aan zijn collega en mentor Bill Morrissey. Voordat Erelli met het werk van Morrissey in aanraking kwam verkeerde hij in de veronderstelling dat ware troubadours exclusief uit Texas afkomstig waren. Het werk van Bill Morrissey, met zijn schetsen van het kleinsteedse leven in New England, deed hem anders beseffen. Voor Milltowns interpreteert Erelli twaalf Morrissey songs aangevuld met de door hemzelf geschreven titelsong. Erelli nam de basis van het album op bij hem thuis, later aangevuld met de nodige studio opnames. Hij neemt daarbij zelf het leeuwendeel van de instrumentatie voor zijn rekening aangevuld door Sam Kassirer (piano en orgel), Charlie Rose (pedal steel en banjo) en Zack Hickman (staande bas).

Veelvuldige beluistering van het album leidt tot de conclusie dat Milltowns een fraaie collectie weemoedige Morrissey songs behelst. De bedaarde stukken worden hierbij afgewisseld met een aantal luchtigere songs. De dictie van Steve Forbert lijkt daarbij door te klinken binnen bijvoorbeeld Letter From Home en Falls In Love At First Sight. Het lichtvoetig aandoende Long Gone doet her en der wel wat aan de onbezorgde toon van Paul Simon denken. Milltowns opent intiem met een aangename versie van de Morrissey klassieker Birches. Hoewel ik doorgaans geen liefhebber ben van het instrument  onderstreept de goed gedoseerde pedal steel hier, net als op de rest van het album, treffend de alomtegenwoordige melancholie. Het heerlijke orgel bepaalt het meeslepend gebrachte 23rd Street waarbij Anais Mitchell met haar achtergrondvocalen de temperatuur nog een paar graden hoger weet op te stoken. Dit vroege hoogtepunt wordt verderop met Handsome Molly probleemloos naar de kroon gestoken. Ditmaal zingt Kris Delmhorst de gloedvolle tweede stem vergezeld van fraai snarenwerk door Erelli. Soms worden de vocalen in alle bescheidenheid toegevoegd. Zo levert Peter Mulvey bijkans op fluistersterkte zijn bijdrage aan Time To Come Home. Snaren en piano voeren even later het intieme These Cold Fingers aan waarbij Erelli zich ditmaal door Jeffrey Foucault laat assisteren. Spaarzaam aangezet met drums, piano en voorzien van een fraaie gitaar solo klinkt vervolgens She’s That Kind Of Mystery waarbij de achtergrondvocalen van Roze Polenzani zachtjes de oren strelen.

Bill Morrissey stierf in 2011 na jaren van overmatig drinken in slechte gezondheid. Erelli haalt soms pijnlijke herinneringen aan hem op met het zelfgeschreven Milltowns waarmee het album besluit. Prachtige melodieën en harmonieën domineren Milltowns. Mark Erelli betoont met dit album op liefdevolle wijze eer aan zijn voormalige mentor. Sterker, het kan als ijkpunt van zijn gehele werk worden beschouwd.

Hans Jansen.

Webpage http://markerelli.com/
Releasedatum 9 september 2014 Self Released

 

The Elizabethan Session

Liefhebbers van Britse folk werden de afgelopen jaren op verschillende projecten getrakteerd. Het recept: sluit een aantal folk muzikanten op in een rustiek gelegen locatie. Vraag hen rondom een thema individueel of samen werk te schrijven. Zo nam het Shrewsbury Folk Festival het initiatief om tot het Darwin Song Project te komen gevolgd door het Cecil Sharp Project. De English Folk and Songs Society zocht samen met het Folk by the Oak festival dit jaar acht artiesten aan om het project The Elizabethan Session vorm te geven. Naast expert oude muziek Emily Askew treden Martin Simpson, Nancy Kerr, Jim Moray, Bella Hardy, John Smith, Hannah James en Rachel Newton aan. Ditmaal was Hatfield House, het ouderlijk huis van Elizabeth I, de plek van samenkomst om muziek geïnspireerd door het Elizabethaanse tijdperk te creëren. Voordat men hiertoe overging liet het gezelschap zich inspireren door een lezing van historicus Ian Mortimer. Het octet nam voor het schrijven van materiaal, repeteren en arrangeren een week de tijd waarna de opnamen van het album binnen een dag werden voltooid.

Dat het Elizabethaanse tijdperk niet voor iedereen ideaal was komt op dit album ruimschoots aan bod. Voor de gewone man waren het zware tijden waarin men zich onmogelijk kon onttrekken aan de eigen klasse. Van rechten voor vrouwen of minderheden had nog niemand gehoord. “Het was een vreemde tijd waarin mensen ronduit racistisch en homofoob waren. Een smerige boel eigenlijk. Tegelijkertijd was het ook een tijd van dichters, hoveniers, ontdekkingsreizigers en muzikanten” aldus Martin Simpson.

Dromerige harpklanken, bespeeld door Rachel Newton, openen het album. Ze staan in schril contrast met de bezongen thematiek van slavernij. De lezing van Mortimer inspireerde Nancy Kerr dusdanig dat ze al de volgende ochtend voor het ontbijt met The Shores Of Hispaniola kwam aanzetten. Vrijwel aan het einde van het album maakt Kerr met pianoballade The Oak Casts His Shadow opnieuw de nodige indruk. Martin Simpson voorziet met Christopher Marlowe op geheel eigen kalme en doorleefde wijze het Elizabethaanse tijdperk van commentaar. Hoewel Marlowe nu gezien wordt als een van de grootste dichters van zijn tijd stond hij in zijn eigen tijd bekend als vechtersbaas, valsemunter, atheïst en homoseksueel. Met licht overstuurde gitaar onderstreept Simpson even verderop het sinistere karakter van Elizabeth Spells Death. De zojuist verordonneerde executie van haar nicht Mary Queen of Scots moest, hoezeer zij ook twijfelde, doorgang vinden. Desnoods met geweld vergelijkbaar met een roedel honden dat een paard verscheurt.

Ook Bella Hardy drukt haar stempel op dit album. Met de akoestische gitaarballade Love in-Idleness brengt zij een klaagzang voor Hermia, een karakter uit Shakespeares Midsummer's Night’s Dream. Verder schetst zij met het al even ingetogen klinkende Hatfield haar eigen jeugdherinneringen aan het ouderlijk huis van Elizabeth. Rachel Newton is op dit album betrokken bij o.a. Eve’s Apology In Defence Of Women/Gather The Owls waarin vooral de vocalen en viool een rol van betekenis spelen. Het stuk mag als een de ode aan Amelia Lanyer, een van de vroege dichteressen, worden beschouwd. Verder brengt ze het dromerige door snaren en bellen bepaalde Come Live With Me. Hier zijn teksten van de al eerder genoemde Marlowe gecombineerd met die van Walter Raleigh waarin een schaapherder naar zijn geliefde verlangt. Binnen het mooi gezongen True Lovers Knot Untied/The Great Hall buitelen de stemmen van Emily Askew en Hannah James fraai over elkaar.

Met The Elizabethan Session brengen de deelnemende artiesten niet zozeer het verleden tot leven maar verkennen dit hernieuwd. Het levert naast intieme songs, die over een scala aan onderwerpen verhalen, wat mij betreft een zeer geslaagd project op.

Hans Jansen.

Webpage http://www.folkbytheoak.com/tes
Releasedatum 9 September 2014 Quercus Records